Op verzoek ook nog even de gegevens van Bright Star Daycare:
Bright Star Education
Bright Star Education
ABN-Amro Bank 601450329 onder vermelding van Bright Star Daycare
Samen met de kids van House of Hope.
House of Hope
Hoi allemaal!
Het is lang geleden dat we wat geschreven hebben! Op den duur voelen we ons niet zo 'nieuw' meer en raken we wat meer gewend aan alle grappige en gekke dingen in India. Dan kom je ook minder snel op het idee een stukje te schrijven. Ik mag elk kwartaal een stukje schrijven voor de nieuwsbrief van mijn oude werk bij Stichting Buurtwerk Alexander. Ik dacht: die zet ik ook even op onze site. Hier komt' ie:
Avonturen in India
Na vijf maanden voel ik me hier best thuis. Ons huisje is ingericht en we hebben hele leuke mensen leren kennen. Ik ga nog steeds met heel veel plezier naar House of Hope, een weeshuis voor kinderen met HIV, en Bright Star Education, een basisschool die goed onderwijs geeft aan kinderen uit de sloppenwijken.
Afgelopen maanden ben ik bezig ge- weest met wijkonderzoek in verschil- lende sloppenwijken. De social worker van de school heeft huisbezoeken ge- daan en ik heb ze gedocumenteerd. Nu hebben we een duidelijker beeld van de thuissituaties van de kinderen die op school zitten. Deze kinderen zijn tussen de twee en acht jaar oud. Al- lemaal wonen ze in een sloppenhuisje van ongeveer zes m2 met hun ouders, broers en zussen en vaak ook hun grootouders. Ruimte om te spelen is er dus niet. Veel kinderen komen uit een gezond gezin, maar er zijn veel kinderen waar thuis problemen zijn; veel vaders zijn drankverslaafd, een aantal families heeft te weinig geld voor eten, een paar vaders slaat hun vrouw en / of kinderen. Een flink aantal kinderen is vaak alleen thuis omdat beide ou- ders werken en er geen goede opvang is. Hierbij komt dat veel van deze jon- gens en meisjes in een slechte buurt wonen zodat ze blootgesteld worden aan geweld, drugsgebruik en (seksu- eel) misbruik. Ook woont een gedeelte van de kinderen in een tippelzone en drankverkoopgebied. Een van deze kinderen, Latika* van acht jaar was laatst bij me thuis. Haar vader komt elke nacht rond 02.00 uur dronken thuis en zet haar broertjes en zusjes dan op straat omdat hij met zijn vrouw wil vrijen. Latika is dus altijd moe. Als ze van school thuis komt is ze alleen en heeft dan niets te eten. Haar moeder is er niet echt voor haar. Toen ze bij me thuis kwam keek ze met verbazing om zich heen; ze had nog nooit zo’n grote fruitschaal gezien en ook een koelkast vol met eten vond ze heel bijzonder. Ze vond het heerlijk om bij me thuis te zijn. Gelukkig heb ik nu de mogelijkheid iets voor deze leuke kids te doen! Mijn plan is om een kinderdagverblijf te openen voor de kinderen die een ongezonde thuissituatie hebben. Zo krijgen deze kinderen de kans om na schooltijd onbezorgd te spelen, goede voeding te krijgen en leren ze sociale vaardigheden, hygiene e.d. De ouders moeten eens per maand op het dag- verblijf komen voor voorlichting, opvoedondersteuning en coaching. Ik wil de ouders helpen zoveel mogelijk verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen kind zodat de dagopvang op den duur niet meer nodig is. De dagopvang wordt tegelijkertijd een trainingsplek waar ik vrouwen train om in hun eigen sloppenwijk een dagopvang te openen. De ouders kunnen deze zorg nooit zelf betalen, daarom moeten ze de helft zelf betalen en voor de andere helft zoek ik sponsoring. In februari komt Hilda van de Roer me opzoeken – zij is ook buurtschoolwerker bij SBA geweest en samen willen we dan Bright Star Daycare gaan openen!
ben ik bezig met de start van een stroopwafelbakkerij in ons huis. Moeders uit de sloppenwijk die te weinig geld hebben kan ik zo een parttime baan geven en de winst gaat dan naar Bright Star Daycare en Bright Star Education.
Zoals je ziet is hier veel te doen en heb ik er heel veel zin in iets te kunnen geven aan de mensen. Vind je het leuk om ook wat te doen, dan kun je de dagopvang sponsoren of zelf langskomen om te helpen.
Stralende groetjes, Paula Stolk-van Engen
*dit is niet haar echte naam
De Indiers houden van zoet:
- - wat je hier overal krijgt is chai: thee met melk en heel veel suiker
- - overal zie je sweetshops: winkeltjes waar je allerlei soorten ‘gebakjes’ kan halen, maar het zijn geen gebakjes. Het zijn een mierzoete vette hapjes in allerlei vormen. Die delen mensen ook uit tijdens de feestdagen. Wij waren dus ook erg ‘blij’ met een bordje zelfgemaakt sweets van de buren : (
- - Sommige ‘vla’ is hier zo zoet dat je pijn krijgt aan je tanden. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets zoets geproefd.
- - De liefde voor zoet wordt hier letterlijk met de paplepel ingegoten. Voor Rose kocht ik vrolijk een paar pakjes babycereals waarmee je rijstepap voor baby’s kan maken. Toen ik ze aangeschaft had kwam ik er achter dat daar 14% suiker in zit! Vandaar dat Rose die papjes als een dolle naar binnen werkte…
- - Zelfs in gewone babymelk zit een hoop suiker.
- - Als ik even niet oplet en Rose zit bij een Indier op schoot, dan schuiven ze zo een ‘sweet’ naar binnen. Obers in restaurants komen met lolly’s of geconfijte vruchtjes voor haar aanzetten…
Be Behalve van zoet houden Indiers ook wel van een (of een heleboel) feestje(s). Laatste maanden is er eigenlijk altijd wel een of ander feest. Afgelopen 10 dagen was het hier Diwali, het feest van het licht, datis eigenlijk een soort kerst. Overal hingen lichtjes en lampionnen en er was heel veel vuurwerk. En dat vuurwerk is HARD! Soms leek het gewoon oorlog hier. Als ik een avondje rustig probeerde te werken schrok ik me elke keer weer een hoedje. Rose werd af en toe huilend wakker van de herrie, maar na een paar dagen was ze er wel een beetje aan gewend. De foto is genomen tijdens Diwali wat we vierden in House of Hope (het weeshuis). Je ziet alle kinderen, de Indiase staff, 3 Nederlandse stagiaires en een paar Amerikanen die werken in de school of het bedrijf dat Frank & Nicole (het NL dat wij kennen)hebben opgezet.
Dat vuurwerk begon 1 dag zelfs om 06.00 uur ’s ochtends en ging het de hele dag door tot ’s avonds laat. De andere 9 dagen waren het de middagen en de avonden. Maar verder was het Diwali feest heel erg leuk en gezellig. We hebben het samen met de kinderen in House of Hope gevierd! Er was heel lekker eten (en natuurlijk een boel sweets) en een paar kinderen waren me ’s middags komen helpen met het bakken van 2 appeltaarten.
Rose is ook erg zoet en ze kruipt!! Ze rommelt doet kastjes open en gaat er in zitten rommelen. Als ik niet oplet likt ze de keukenvloer. Speeltjes slaat ze de kamer door, daar kan ze lang zoet mee zijn! Ook kan zelf gaan zitten. Dat is allemaal onwijs gezellig, maar het is nu wel opletten geblazen!
Ik kom er nu achter hoe veel tijd het kost om een baby te hebben die eet. Ik kan de hele dag zoet zijn met hapjes maken (tja, de kant-en-klare baby voeding is hier geen succes), eten geven, vervolgens alles weer schoonmaken, weer eten maken enz. En dan de was en het huis schoonmaken enz. Ik heb 1 week een meisje in dienst genomen die op Rose ging passen en me hielp met eten koken, schoonmaken en op Rose passen. Dat was erg leuk, het klikte goed en we hadden veel plezier samen. Ze leerde me ook een hoop Marathi (de lokale taal hier). Helaas pasten haar werktijden niet bij mijn schema, dus ben ik op zoek naar een ander meisje. Als dat is gelukt kan ik echt gaan beginnen met het opzetten van een Daycare en kan ik mee op huisbezoek de sloppenwijken in!
Verder is het contac met de kids in HoH echt heel leuk, het zijn zulke geweldige kids! Ruben is al een paar keer met een aantal jongens naar een voetbalwedstrijd geweest en is ook met ze wezen voetballen afgelopen zaterdag. Als ik de dag daarna dan in HoH ben raken ze er niet over uitgepraat, zo leuk vinden ze dat!
Heimwee slaat nu af en toe wel toe, dan mis ik mijn vriendinnen en familie heel erg! Mailen doe ik gelukkig veel, maar praten is toch leuker! Ik geniet erg van de mensen hier; ze zijn heel hartelijk, vriendelijk, nieuwsgierig en uitbundig. Dat vind ik zo mooi! Ze zijn echt heel blij met een klein cadeautje, tijd die je met ze doorbrengt. Heel wat anders dan in het koudere Nederland. Maar ik zou toch graag even naar Nederland kunnen om iedereen even te zien en te knuffelen. Toch ben ik blij dat ik nu hier ben!
Een dikke knuffel per blog,
Paula
Afgelopen 2 maanden hebben we al 2 keer bezoek uit NL gehad: Jos & Kamilla (Rubens zakenpartner en vriendin) en Huibert & Ineke (vrienden van de studentenvereniging waar we op zaten). Dat was super gezellig! We hebben de touristische plekjes van Pune gezien (zijn er niet zoveel..), veel autopech gehad maar vooral van ze genoten! We zijn wezen zwemmen, karten, pizza-eten, naar een super mooi stadje in de bergen geweest, wezen winkelen e.d. Onze voorraad pannenkoekenstroop en belegen kaas is ook weer aangevuld! (voor even, tis zoo lekker) Leuk ook om te kunnen laten zien waar wij werken en hoe ons leven er uit ziet.
De feestherrie is hier grotendeels achter de rug, maar we zitten in het feestseizoen dus er is altijd wel iets hier.
Tijdens de huisbezoeken van de social worker komt duidelijk naar voren dat er behoefte is aan een dagopvang voor de kids. Veel kinderen die op school zitten, komen alleen thuis in de sloppenwijken. Het is daar zo hutje-mutje dat er geen plek is om te spelen en er wordt veel drank gebruikt. Er zijn dus altijd wel dronken mensen. In sommige sloppenwijken is er ook prostitutie en wordt er drank en drugs gemaakt en verkocht. Omdat alles zo dicht op elkaar 'gebouwd' is ziet iedereen alles van elkaar. De kids zien dus ook alles.. Er is dus een hoge nood aan opvang. Ik ben begonnen om daar plannen voor te maken. Ik heb uitgezocht hoeveel het kost een appartement in de buurt van de school te huren, hoeveel personeel en eten kost e.d. Een aantal ouders hebben hun kind al 'aangemeld'. De ouders moeten zelf voor hun kind betalen, maar de werkelijke kosten zijn veel hoger dan ze kunnen betalen. Nu ga ik op zoek naar mensen die deze kids willen sponsoren. Binnenkort stuur ik een mail naar bekenden met de persoonlijke verhalen van de kids en de vraag om sponsoring. Ook wil ik kijken of ik een grotere organisatie kan vinden die het project wil sponsoren. Dat kost veel tijd, maar dat zou wel heel mooi zijn!
Je kan niet vroeg genoeg met een (leeg) biertje beginnen! Zoals je ziet gaat het met Rose gaat heel goed. Ze is al 7 mnd nu, is super vrolijk en kan al heeel snel rollen, zelf zitten, zelf eten (lees kliederen) hard gillen als ze in bedje gelegd word en doorheeft dat ze moet gaan slapen, giechelen en schateren enz enz. Bij mij in de draagzak is haar favoriete plekje; dus ik ben nu gespecialiseerd in vanalles doen met een draagzak om. A.s. donderdag ga ik naar een kookworkshop, dus dat wordt ook koken met baby in draagzak.Met mijn buurmeisje ga ik sinds een paar weken 2 a 3 keer per week naar de sportschool; de trainer is weet niet van ophouden dus als ik thuis kom kan ik alleen nog maar liggen. Maar ik voel me dan wel voldaan. Met dit buurmeisje heb ik echt leuk contact. Ze is een hele leuke meid. Ze is getrouwd en woont bij haar schoonfamilie in. Ze kent nog weinig mensen dus we zijn allebei heel blij met elkaar : )
Ruben heeft nu al 4 mensen in dienst en is op zoek naar een kantoorpand meer richting het centrum. We willen ook heel graag stroopwafels gaan verkopen hier aan de rijkere mensen en het geld mooi aan House of Hope en Bright Star Education geven. We hebben al een aantal Indiers stroopwafels laten proeven en ze zijn er niet meer bij weg te slaan. Wie weet!
Warme groetjes (het is hier even een soort mini-zomer, over 3 weken moet dat over zijn en begint de 'winter')
Er zijn een boel goden hier, maar de belangrijkste zijn de olifant en de aap. Apen zie je langs de snelweg, olifanten zie je overal langs de weg; van plastic. Het is nu Ganpati; het feest van de olifantengod. In elke straat zie je nu in elkaar gefabriceerde hutjes van golfplaat met een ganeh (olifantenbeeld; een mensenlijf met een dikke buik en een olifantenkop erop). In sommige straten zijn er wel 20 van die hutjes. Het feest betekent vooral herrie. Elke avond is het weer feest, ook in onze society. Het geluid is zo hard dat als je alle ramen en deuren dichtdoet je nog steeds het gevoel hebt dat je op een festivalterrein vlak naast de grote tent staat. Vanavond stonde hele society te dansen en te trommelen, wel gezellig. Maar ook vreemd; een grote ganesh op een kar waar iedereen voor aan het dansen was. De kar was op weg naar een rivier, aan het eind van het feest (dat variert per gemeenschap tussen de 5 en 10 dagen). Daar worden dan alle ganeshen ingegooid. Moet je voorstellen dat de hele stad met 6 miljoen inwoners per gezin 1 zo'n beeld in huis heeft gehaald en ook in elke straat nog een of meer hele grote beelden heeft, en dat die allemaal in de rivier komen. Enorme vervuiling dus. Tot zover de olifant. Een echt olifant heb ik hier trouwens nog niet gezien.
Dan de aap; die hebben we dus wel gezien langs de snelweg. Verder heb je hier heel veel broodjes aap verhalen over heel veel onderwerpen. 1 daarvan is hoe je met babies om moet gaan. Als mensen hier een baby zien gaan ze hard klappen, met hun vingers knippen, de baby door elkaar schudden, de baby in de wang knijpen, voor de baby te roepen en te scrheeuwen, de baby uit je handen pakken en vervolgens aan een hoop mensen doorgeven. En als de baby dan begint te huilen, lekker laten huilen. "Daar wordt ie ' touch' van. En dan mag ik niet naar m'n kindje kijken. Andere 'tips' die me gegeven worden:
- als een baby huilt moet je hem suiker geven
- je moet je baby echt wel na 3 maanden vast eten geven.
- je moet thuis een brok zout in stukjes breken; dat helpt tegen mensen die naar je baby kijken (dat is slecht voor je baby)
- je moet je baby oogpotlood op doen; dat is mooi en gezond (daar zitten medicijnen in)
- je moet een baby honing geven
- een kleine baby geef je chocolademelk en koekjes
- een baby gaat rond 22.00 uur naar bed (en alle kinderen ook) en staat vroeg weer op
- babies geef je snoepjes op een stokje
- als je baby niest mist 'ie iemand (meestal opa of oma)
- bij een baby doe je altijd de ventilator aan
Het kost me best veel moeite om Rose bij me te houden en de hele goegemeente op straat, in het weeshuis en in de society te weerhouden om in Rose's wangen te knijpen, haar aan te raken, foto's te maken, te schreeuwen, te laten schrikken, door elkaar te schudden etc. maar het lukt steeds beter om de mensen hier duidelijk in te weigeren.
Zo, tot zover de aapjes en olifanten. Het is al laat, dus met een grote snuit blazen we het verhaaltje uit.
Maandag 22 augustus
Zo, ook maar weer eens een bericht van mij (Ruben). Ik schrijf dit op een hele vroege ochtend vanuit een klein Kingfisher-propeller-vliegtuigje naar Cyberabad in Hyderabad. Na bijna 2 maanden voelen we ons al best wel thuis hier. Ik denk dat het feit dat werkelijk "alles" hier mogelijk lijkt daarbij wel helpt. Ook al zou mijn sterkste advies aan de overheden hier zijn om nu vol in te zetten op betere infrastructuur ben ik al aardig "connected". Thuis inmiddels een stabiele ADSL verbinding, 3G op m'n iphone en over een paar nachtjes een eigen auto. Dat laatste gaat ons wel erg helpen om nog meer thuis te worden, we kijken er echt naar uit om op zondag lekker een uitstapje buiten de stad te kunnen maken en gewoon lekker te kunnen gaan en staan waar we zin in hebben.
Voor mij blijft het moeilijk te beseffen dat voor mensen hier alles zo normaal is. De vuilnis/koeien/plassende mannen/poepende kindjes op straat, tempels waar 's ochtends en 's avonds iedereen in de rij staat om weer even tegen een olifant van plastic of wellicht nepgoud te kunnen praten, altijd en overal geluiden, verpakte dingen/etenswaren wat lijkt zoals bij ons alleen je kunt het nooit zonder schaar of mes openmaken, de afwezigheid van onderhoud (ons appartementencomplex is prima, maar als je hoort dat het nog maar 6 jaar oud is dan snap je dat echt niet), de waarde van gekopieerde documenten en handtekeningen (werkelijk alles gaat via papier), en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat wel echt duidelijk is, is dat de ontwikkeling echt heel hard gaat. En misschien juist door al die vreemde dingen is dat voor mij misschien minder zichtbaar maar ik begin het gevoel te krijgen dat ze ons hier misschien al ver vooruit zijn.
Enfin, we zijn echt blij dat we hier wonen, het is een mooi avontuur waarin je dagelijks stilgezet wordt bij het feit dat onze mooie wereld nog lang geen hemel is, maar dat de kleine beetjes wel helpen!
Zaterdag 27 augustus
Vandaag onze eerste rit in onze nieuwe heilige koe gemaakt, heerlijk om weer het gevoel van vrijheid te hebben maar het was wel echt een stressvolle rit, wennen aan rechts in de auto zitten, wennen aan verkeer van eigenlijk alle kanten maar vaak de kant die je niet gewend bent, en ook meteen eerste confrontatie met de politie. Tja, dat stoplicht had ik gewoon echt niet gezien!!! Ik wist eigenlijk niet of het politie was want ze hadden gele regenjassen van een telefoonbedrijf aan... Nou goed, we hebben 10 minuten ons maar van de domme gehouden, geen rijbewijs en geld laten zien en uitgelegd dat we nieuw zijn hier. Toen ze door hadden dat we niks gingen betalen en ik ook echt niet van plan was uit te stappen werden we "vrijgelaten". Kreeg nog wel een tik met een stok in m'n nek en op de auto... Ga er vanuit dat ook autorijden over een paar dagen/weken een beetje alledaags is geworden :).
En, hoe gaat het in Holland?
Groeten, Ruben
een emmer als bad werkt prima; altijd pret
chillen in je luier
Zoals je ziet nog geen foto's gemaakt van buiten... dat komt nog
Het leven is hier heel leuk, interessant, nieuw, gek, triest, raar, warm, onbegrijpelijk, uitdagend en tof. Ik vind het heel leuk dat alles nieuw is, dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten. De mensen die we ontmoeten vind ik erg warm en vriendelijk. Soms echt hartverwarmend. Maar ook vaak begrijp ik mensen niet.
Mensen die in ons appartementblok wonen vragen me vaak om bij hen op bezoek te komen en sommigen blijven ook aandringen als ik ze later weer tegen kom. Ik had mijn overbuurvrouw uitgenodigd voor thee, maar het kwam steeds niet uit als ze aanbelde. Nu had ze mij uitgenodigd en afgelopen zondag zaten we bij hen aan de chai. Haar dochter en schoondochter waren er ook bij. Het zijn echt hele lieve mensen, ze willen overal bij helpen en zijn geinteresseerd. Er stonden koekjes en lekkere dingetjes voor ons klaar. Het is hier gangbaar dat de dochters als ze trouwen bij de schoonfamilie in gaat wonen. Hier dus ook. Zij kwam uit een ander gebied (5 uur met de trein) en je kon wel aan haar zien dat ze haar familie miste. Ze had in de afgelopen (2?) jaar nog weinig van Pune en omgeving gezien en ik had het idee dat ze ook weinig mensen hier kent. We gaan samen op zoek naar een sport/dans school, dus dat is wel gezellig.
In het weeshuis hoorde ik dat de vader van een van de meisjes in het weeshuis op sterven ligt, hij heeft aids. Hij woont bij zijn moeder, maar er is niemand die hem verzorgt (zelfs zijn eigen moeder niet). Als mensen hier aids hebben komen ze onderaan de samenleving te staan; niemand wil ze aanraken. Dat gaat dus zelfs zo ver dat hun eigen familie niet bij hen wilt zijn. Deze man lag in een kamertje, hij kreeg geen eten en drinken omdat hij dan ook zou moeten poepen en plassen en niemand wilde hem verschonen (hij was zo ziek dat hij ook niet kon lopen). Zijn dochter die in het weeshuis woont is hem komen opzoeken en heeft afscheid van hem genomen. Toen ik dit hoorde wilde ik zo graag iets doen! Na erover gepraat te hebben besloten we dat het het beste zou zijn als een verpleger van een ziekenhuis hem thuis zou komen verplegen. Na een paar dagen hadden ze iemand gevonden, maar toen was hij al overleden...
Voor deze mensen is er niets. Er is geen ziekenhuis dat stervende mensen met aids op wil nemen. Veel mensen worden gewoon op straat gedumpt om te sterveb als ze aids hebben. Dokters krijgen op hun opleiding wel te horen dat aids alleen via bloed en seksueel contact overdraagbaar is, maar ook zij willen vaak patienten met aids niet aanraken. (bijna) iedereen gelooft hier dat aids verspreid wordt door aanraken, delen van een kopje etc. Hierdoor leven zoveel mensen en kinderen geisoleerd. Kinderen die beide ouders verloren hebben aan aids worden soms door familie ' verzorgd': dat wil zeggen dat ze in een (soms donkere) kamer gezet worden er dat er af en toe een bordje eten naar binnen wordt geschoven. Vreselijk. Het is echt een probleem dat dit in alle lagen van de samenleving geloofd wordt.
Een hoop ellende dus hier, door het kastensysteem wordt er zoveel compassie en liefde uitgesloten uit het denken van mensen. Aan de andere kant maakt het zien van House of Hope me zo blij. De kinderen zijn zo blij en tevreden, en zij hebben wel een toekomst! Zij worden wel aangeraakt en verzorgd en geliefd. Het maakt ook dat ik door al deze dingen zo graag dingen op wil zetten hier: een kinderdagverblijf voor de kids op school die als ze thuis komen alleen zijn in de (soms gevaarlijke) sloppenwijk. Een koffietentje waar vrouwen op de slums kunnen werken en waar de rijkere mensen betalen voor een heerlijk kopje koffie. En zodat hun geld bij de armen terecht komt. Of een plek waar zieke mensen met aids verzorgd worden.
Naast al die erge dingen zijn wij ook onze weg hier wat meer aan het vinden. We weten steeds beter waar we dingen kunnen vinden dus ik heb al heerlijke lasagne, pizza, shakes, muffins, cakejes, tosti's, soep enz enz gemaakt. Je kan hier geen Knorrpakjes kopen dus alles wat we maken is hier puur natuur. Dat is wel weer leuk, dan wordt je vanzelf een betere kok. Er is ook een heel lekker koffietentje een stukje verderop, dus dat is ons uitje als we iets leuks willen doen.
Ik heb ook een nieuwe vriendin gemaakt toen ik eens op weg naar school liep. Een grappig meisje, haar Engels is alleen niet zo heel goed. Maar ze wel gezellig en is nu 2x kort bij me thuis geweest. We zijn ook een keertje wezen eten ergens, maar toen begon Rose heel erg te huilen en moesten we heeel snel weer terug. Ik kwam er wel achter dat ze me niet echt begreep; er zijn geloof ik maar een paar onderwerpen waar ik met haar over kan praten (haar school, eten, Rose, familie) De rest gaat nogal langs haar heen of begrijpt ze echt niet. Maar toch grappig om zo een beetje contact te hebben.
We zijn ook wezen eten bij een gezin die Ruben via het werk kent; dat was erg leuk. De vrouw had zoveel verschillende soorten eten gemaakt, dat ik het idee had dat ze 2 dagen in de keuken had gestaan. Het was super lekker en erg gezellig.
Er is nu ook een nieuwe stagiaire uit NL die ik ga begeleiden; een hele leuke meid dus dat is wel gezellig.
Met Rose gaat het goed. Ze heeft nu diarree en een soort huidinfectie achter de rug maar is nu weer gezond. Ze is super vrolijk, rolt heen en weer, schatert nog steeds van het lachen. Een baby hebben is echt te gek. Wel een gehannes om haar van school-naar-weeshuis mee te nemen. Nog een beetje uitzoeken wat een goed ritme voor haar is. Maar ben nu wel vaker thuis om haar wat meer rust te geven (op school slaapt ze vaak weinig door de herrie). Dus een beetje thuis modderen is wel erg lekker, vooral als ik thuis ook wat voor de school kan doen.
A.s. zaterdag hebben we een uistapje met de rijke-dames-club van Pune (een internationale club) waar we een soort feestceremonie gaan bijwonen (het is zaterdag een feestdag waarin broers en zussen hun liefde aan elkaar betonen).
Volgende keer meer. We genieten hier echt! Het is erg leuk hier, dus ik zou zeggen: kom lekker langs! Binnenkort hebben we een auto, dus dan kunnen we je alles makkelijk laten zien : ) Als je wil weten wat Ruben doet, moet je hem maar zeggen dat hij ook maar weer eens een stukje moet schrijven : )
Een dikke knuffel,
Paula
Hoi!
Nu even een kort berichtje.
Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:
Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:
Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!
De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’ kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…
Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!
Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’ updates! Tot de volgende keer,
Paula
