Normal 0 false false false NL JA X-NONE

 Hoi. Hier weer een stukkie.

Er is iets wonderlijks gebeurd; ik rijd auto. Ja, in India. Ik was altijd heel gespannen voordat ik ging auto rijden op de Nederlandse snelweg. Inhalen vond ik vaak eng. En nu rijd ik dus in India, in mijn eigen Maruti Suzuki A-star. Ik ben erg trots op mezelf en voel me echt een star. Eerst wilde ik geen auto rijden hier, maar als witte neus werd ik zo vaak lastig gevallen dat ik me nog veiliger voel in het Indiase verkeer dan alleen lopend of op de fiets.

Ik zal even beschrijven hoe het in de auto gaat.: ik rijd de society uit waar bij het hek altijd gezellige watchmannen staan. Ze kijken vaak erg serieus, als ik hi / namaste zeg zeggen ze vaak niks terug. Maar ze hebben het wel gezellig met elkaar. Watchmannen gebaren ook, maar wat ze bedoelen is me een groot raadsel. Laatst reed ik het hek uit toen een watchman me gebaarde dat ik kon rijden (dacht ik). Toen kwam er opeens een auto met een noodvaart aan scheuren terwijl ik net de weg op reed. Ik schrok heel erg want ik had bijna een botsing.

Als je dan de weg oprijd gebeurt het volgende; niemand denkt in oorzaak – gevolg. Aan 2 kanten halen motors je in. Soms komt er een motor vlak voor je motorkap de weg over steken. Zelfs op de snelweg steken mensen doodleuk de straat op zonder op of om te kijken, soms met een baby op de arm. Als er obstakels (onder andere koeien) op de weg zijn, blijven de inhalende motorrijders gewoon inhalen zonder je ruimte te geven Als je dan moet remmen wordt er luid getoeterd (dat wordt er zowieso de hele tijd gedaan). Uitwijken moet je tijdens drukte echt niet proberen. Een kruising is ook grappig. Mensen rijden zonder te kijken een kruising op en kijken dan wat er gebeurt. Als er iemand in de weg staat is het altijd kijken wie stopt en wie niet, maar op de een of andere manier gaat het toch meestal wel goed. (even voor mijn ouders: het is niet elk ritje zo hoor). Ik heb in afgelopen maanden een paar ongelukken zien gebeuren, maar altijd met motors. In de auto zit je dan toch aan de goede kant.

Als je weer terug komt kom je de watchmannen weer tegen bij de society gate. Ze geven dan aan wanneer je naar binnen mag rijden. Dat doen ze ook als ik op de fiets ben. Op zich past een fiets en een auto best naast elkaar en er is zelf nog een apart hekje voor voetgangers / fietsen, maar toch moet ik officieel eigenlijk stoppen van ze als er een auto uit komt. Gelukkig hebben ze nu ook door dat een fiets door het aparte poortje kan.

Vandaag gaf er 1 me een gebaar dat ik het hek in kon rijden (dacht ik) met de auto. Toen bleek dat er tegelijkertijd ook een auto uit ging. Ik keek naar de watchman maar die wist het duidelijk even niet meer. Toen maar achteruitgereden onder veel getoeter van voorbij rijdende auto’s, en toen was het probleem opgelost. Volgens mij staan de watchmannen er toch vooral voor de show.

Afgelopen week is een moeilijke week geweest voor het nieuwe kleine meisje; haar naam is Manevi. De eerste nachten heeft ze veel gehuild en om mama geroepen. De dagen er na raakte ze wat meer gewend. Als de staf haar vroeg of ze naar haar mama wilde zei ze heel hard nee. Ze klampte zich erg aan mij en andere stafleden vast en wilde niet loslaten. Alleen spelen lukte haar niet, ze wilde alleen maar op schoot zitten.

Een paar dagen er na kwamen haar vader en moeder opeens samen binnen. Het bleek dat de vader zijn vrouw en dochtertje als vermist had opgegeven en dat de politie naar hen gezocht had. We kwamen er achter dat de moeder voor een gedeelte gelogen had. Haar man zorgde wel goed voor haar maar deed ook dingen die heel naar waren, daarom was ze weggerend. Nu wilde hij wel graag voor Manevi zorgen.We moesten een paar dagen wachten om de documenten te tekenen dat HoH de voogdij weer overdraagt aan de ouders.

Manevi was heel blij om haar vader te zien en rende op hem af. Ze wilde niet naar haar moeder toe.Toen ze weer weg waren was Manevi weer heel verdrietig en riep 's nachts veel om haar vader. Vandaag was ze ook niet te troosten en je kon zien dat niet wist wat ze met zichzelf aan moest. Opeens kwam haar moeder binnen lopen en later kwamen haar vader, opa en oom ook. Manevi klampte zich aan haar moeder vast, maar leek niet heel blij. Ook bleek Manevi nog een zus te hebben, die kwam ook mee. De documenten werden getekend. De moeder zei eerst dat ze weer bij haar man zou wonen. Later zei ze weer dat ze niet bij haar man ging wonen maar met een andere man wilde trouwen. Toen zei haar huidige man dat hij dan niet meer voor Manevi zou zorgen. Daarop zei de moeder dat ze dan toch bij hem zou wonen. Ik ben erg benieuwd hoe het nu verder gaat. Het is in ieder geval zeker dat de thuis situatie niet stabiel is. Ik maak me zorgen om hoe het nu verder met haar en haar zus gaat. We kunnen weinig doen maar ik bid echt dat ze geliefd zullen worden en hoop op een mooie toekomst voor hen!

Normal 0 false false false NL JA X-NONE

Er is vandaag iets raars gebeurd. Ik was even in de school aan het werk en ging toen terug naar House of Hope. Daar zat opeens een nieuw meisje van 2,5 jaar. Ze was gebracht door 2 vrouwen (zussen) die HoH kennen. De man van een van deze twee vrouwen liep 4 dagen geleden ’s avonds door een parkje. Daar zat een meisje van 22 met een klein meisje. Hij vertelde haar over Jezus, zei begon ook te vertellen. Ze zei dat haar man haar wilde verkopen in de prostitutie en dat ze toen weggerend was. Haar dochtertje was bloot en zij zelf had ook weinig kleren. Ze zei dat ze geen geld had en nergens heen kon. De man besloot haar mee te nemen naar huis, zijn vrouw gaf haar eten en verzorgde haar. De volgende dag werd ze naar de moeder van de 2 zussen gebracht. De moeder is erg oud en kan bijna niets. Daar mocht ze blijven wonen zodat ze voor haar kindje en voor de oude moeder kon zorgen. Het meisje van 22 zei dat ze even wat ging kopen voor haar dochtertje, maar kwam niet meer terug….

Daar zat dat kleine meisje opeens in House of Hope. Ze was gebracht door de twee vrouwen. Ze zat rustig, alsof er niets gebeurd was. Ze was door de staf van HoH in bad gedaan, had eten gekregen en had kleren gekregen. Ze ging even liggen slapen op een kleedje. Toen zagen we ineens dat ze blauwe plekken had en dat haar middel opgezwollen weg. Als je het aanraakte duwde ze haar handje weg, het deed echt zeer… Zo zielig…. Ik probeerde zoveel mogelijk informatie te krijgen van de twee dames, zodat het meisje later tenminste iets zou weten over haar moeder en waarom ze weggebracht was. Ze wisten echt weinig over haar. Ze kenden haar niet, hadden haar geholpen en opeens was ze weggelopen zonder haar kind. Zelfs haar naam wisten we niet.

Opeens kwam de moeder van het meisje binnen lopen! Ik hoorde toen dat 1 van de twee vrouwen de hele dag in de riksja op zoek was geweest naar de moeder. Na uren had ze haar eindelijk gevonden. Ze wilde niet mee naar HoH maar was toch gegaan op voorwaarde dat ze haar dochter daar wel kon achterlaten. Dat wilden de twee dames niet, maar ze hoopten maar dat de moeder nog van gedachte zou veranderen en samen met haar kind in HoH zou blijven.

Daar kwam ze binnen. Haar dochter rende naar haar toe en kroop op schoot. De moeder knuffelde haar en gaf haar een kusje. Vervolgens zei ze dat ze niet in HoH wilde wonen en haar dochter achter wilde laten.. Onbegrijpelijk!! Haar ogen stonden koud vond ik. We hebben heel lang met haar gepraat en haar gezegd dat het vreselijk is dat een kind zonder moeder opgroeit. Ze bleef bij haar mening. Uiteindelijk bleek dat ze verliefd was op een man en met hem wilde trouwen, maar dat hij dat niet wilde als ze haar kindje bij zich hield. De moeder vond de man dus belangrijker dan haar kindje. Vreselijk.

Ja, wat moet je dan doen? We zouden de moeder kunnen verplichten het kindje mee te nemen. Maar je weet dat de moeder toch weer weg rent van haar kind. En als ze dat niet doet, zit ze bij een man in huis die haar niet wilt. Het is dan grote kans dat het kindje geslagen word of nog erger…

We besloten om haar in ieder geval tijdelijk op te nemen en verder te kijken waar ze het beste kan blijven. De moeder tekende schijnbaar moeiteloos een document waarbij ze zegt dat ze afstand neemt van haar kind, met haar kind op de arm! Hoe bizar! Toen ze wegging zei ze geen gedag en zwaaide niet. Ze liep gewoon weg.

Toen ik thuis kwam stond Rose me al weer op te wachten. Ze was heel blij en liep snel naar me toe. Wat ben ik blij dat ik haar nooit weg zal geven!

Hai lieve allemaal. Het is weer even geleden dat we geschreven hebben hoe het met ons gaat: het gaat goed. Ik had een flinke dip in november en december; Rose vroeg steeds meer aandacht en ik kon eigenlijk niet meer met haar naar school of House of Hope. Daardoor was ik veel thuis en dat is niks voor mij. Ik verlangde echt terug naar Nederland om lekker met vriendinnen te kunnen kletsen en leuke dingen te doen ipv alleen in huis. Gelukkig kwamen in december 2 vrienden van Ruben en in januari mijn ouders. Dat was echt helemaal leuk. Petra (Rubens zusje) kwam ook nog op bezoek en nu is mijn vriendin Hilda er voor 5 weken; wat een feest! Ook begon in januari een nanny; zij is de zus van Agnes met wie ik veel samenwerk in House of Hope en Bright Star Education. Ze heet Helen en zij en Rose zijn hele dikke maatjes, dat is echt super fijn. Helen gaat heel erg leuk met Rose om dus ik kan Rose met een gerust hart bij haar laten. Overdag kan ik nu vanalles doen, dat vind ik zo fijn! Eindelijk!

Ik ga nu regelmatig mee op huisbezoek in de sloppenwijk. Ook ben ik veel in House of Hope om de staf te helpen en dingen te leren. Verder geven Agnes en ik training aan vrijwilligsters die nu ook huisbezoeken doen in de sloppenwijken. Dat gaat echt goed en ze pakken het heel goed op! Met 1 klas van Bright Star Education hebben we nu elke week een Skype gesprek met een basisschoolgroep 7/8 in Nederland. Het is een school waar ik bij mijn werk als Buurtschoolwerker in Nederland veel mee samen heb gewerkt. Het project is echt super leuk; de kids leren elkaar steeds beter kennen en leren heel veel van elkaar. Heel grappig. 

Sinds februari zijn we verhuisd naar een andere society. Onze nieuwe appartement is heel relaxt: het is heel licht en er is zelfs een gemeenschappelijke sportruimte en zwembad! Vanavond zwommen Ruben en ik daar terwijl we naar de sterren en vleermuizen keken.
Een nadeel van ons nieuwe huis is dat kakkerlakken hier wonen. Die hadden we in ons oude huis ook wel, maar hier hebben ze er flink op los gepaard geloof ik. Afgelopen zaterdag is er een mannetje gekomen met een grote gifbus. Je moet er maar niet over nadenken dat dat dus allemaal in ons huis is gespoten... Toen we na een dag weer terug kwamen in ons huis zagen we een hoop kakkerlakken nog steeds vrolijk rondlopen... Hilda vond er zelf 1 in haar nek toen ze net lekker in bed was gaan liggen. Ik geloof dat wij het gif vervelender vonden dan de kakkerlakken...

De zomer begint door te breken. Het wordt iedere dag een beetje warmer en plakkeriger. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat we naar Nederland vluchten... Gelukkig is in ons huis nu in 1 kamer airco. Ik moet er niet aan denken hoe het voor de mensen in de sloppenwijken is, daar wordt het echt smoorheet en daar is natuurlijk helemaal geen airco...

Rose wordt zondag 1! We vieren her zaterdag in het weeshuis en zondag hebben we een aantal mensen uitgenodigd. Ze begint steeds meer te babbelen en spreekt soms al een paar woordjes Hindi. Rose is ook dol op Indisch gekruid eten terwijl een Hollandse hap er toch vaak minder goed in gaat. Ook stapt ze al lekker veel rond, maar ze denkt dat ze alleen kan lopen als ze zich ergens aan vast houdt. Tot de volgende keer!

Normal 0 false false false NL JA X-NONE

Een tijdje geleden schreef ik op onze blog dat ik een kinderdagopvang wilde starten. Na veel nadenken en praten met mensen ben ik op een ander idee gekomen. Dat zal ik nu even uitleggen:

In de sloppenwijken in Pimpri zijn veel mensen met problemen en veel kinderen zijn daar de dupe van. Het grootste probleem is dat veel mannen alcoholist zijn. Als ik de verhalen moet geloven is een overgroot deel van de mannen in de sloppenwijken aan de drank. Deze mannen zijn vaak gewelddadig naar hun vrouw en kinderen. Ze schreeuwen en maken ’s nachts ruzie zodat de rest van het gezin vaak niet goed kan slapen. Veel mannen slaan hun gezin ook. Veel mannen hebben geen baan (omdat ze niet elke dag willen werken of omdat ze geen goede baan kunnen vinden). Hierdoor hebben veel families te weinig geld voor eten / huur etc. Veel vrouwen besluiten daarom om te gaan werken, maar laten hun kind dan achter zonder goede zorg. Andere vrouwen blijven bij hun kind maar hebben dan heel weinig geld. Sommige vrouwen zijn bij hun man weg en wonen bij familie. Tijdens de huisbezoeken zie ik vooral veel hopeloosheid. De mensen voelen zich gevangen in hun situatie en hebben geen hoop of geloof voor verandering in hun leven. Veel vrouwen voelen zich gevangen in een slecht huwelijk of zitten vast in armoede. Wat veel moeders pijn doet is dat hun kinderen hier ook in zitten.

Wat ik graag wil is dat er hoop bij de mensen komt. Een dagopvang is een mooie oplossing voor overdag, maar iedere dag moet het kind ook weer naar huis. En de invloed van thuis is veel groter dan van een dagopvang. Ik wil graag dat er een blijvende verandering in de gemeenschappen komt. Echte verandering komt als de mensen zelf veranderen. Wat ik zie en hoor is dat mensen vaak niet de verantwoordelijkheid nemen voor hun leven en hun kinderen. Dat komt denk ik door gebrek aan goede voorbeelden en hoe het wel kan of doordat mensen door de wanhoop het niet meer zien zitten. Tijdens huisbezoeken zie ik dat mensen soms geen oplossing weten voor een heel simpel probleem, omdat hun hoofd al zo vol zit of omdat ze gewoon honger hebben en eerst zekerheid willen of ze die dag wel eten hebben.

Ik ben in contact gekomen met een man die al 15 jaar community work doet in verschillende gemeenschappen (www.communitylifecompetence.org en www.affirmfacilitators.org). Hun visie is dat je eerst een vertrouwensband met mensen moet aan gaan. Dat betekent naast hen staan, liefde tonen, luisteren en delen in hun problemen. Ook betekent het hen inspireren om zelf verandering te brengen in hun eigen leven en gemeenschap. De insteek is dat ieder mens capaciteit heeft om zelf verandering te brengen en dat daar niet een of andere hulporganisatie voor nodig is. In gebieden waar veel hulp verleend is, kunnen de mensen vaak het gevoel hebben dat ze zelf weinig kunnen of weten. “De buitenlanders kwamen ons altijd vertellen hoe het moet, maar door de nieuwe manier van werken heb ik het vertrouwen in mezelf gevonden. Ik kan zelf impact hebben in mijn omgeving en een verandering brengen!” Dat is mijn droom. Ik weet nog niet echt hoe we dit kunnen doen maar ik geloof dat dit gaat komen. Ik vertrouw dat God ons dat gaat laten zien.

 Als je een organisatie zoals een dagopvang begint heb je altijd de voortdurende druk van fondsen werven en goed personeel vinden en aansturen. Door de nieuwe manier van werken komt de verantwoordelijkheid bij de mensen zelf te liggen. Je  gaat dan aan de slag met de dingen die de mensen zelf willen veranderen. Zo heb je mensen die gemotiveerd zijn en het zelf willen dragen. Wij kunnen hen dan vervolgens daarin ondersteunen. Het mooie is ook dat deze manier als een olievlek werkt. Als er verandering komt in een gezin, wil dit gezin dit ook delen met familie en vrienden. De buren zien de verandering ook en raken ook nieuwsgierig. Zo is deze manier van werken in een bepaalde community in India gestart en na een jaar bleek dat de verandering in een aantal andere gemeenschappen ook gekomen was terwijl de organisatie daar zelf niets vanaf wist. Als mensen zelf enthousiast raken verspreidt het zich vanzelf!

(Een aantal mensen hebben al geld gedoneerd voor de dagopvang. Mijn plan voor dit geld is nu dat ik het wil gebruiken voor training van de social worker en staf van House of Hope en Bright Star Education. Ook wil het graag gebruiken voor vervoerskosten voor huisbezoeken en andere kosten die nodig zijn om mensen in de sloppenwijken te helpen verandering te brengen. Als je geld hebt gegeven en je wilt liever niet dat het geld voor dit doel gebruikt wordt, kan ik het terugstorten of geven aan Bright Star Education en House of Hope. Als je graag geld wilt overmaken voor de nieuwe manier van werken, kun je er beter nog even mee wachten. Ik wil zelf eerst meer duidelijkheid over hoe we het aan kunnen gaan pakken. Als ik meer duidelijkheid heb zal ik het laten weten. )

Ik ben erg benieuwd hoe het allemaal vorm gaat krijgen en wat er gaat gebeuren. Ik zie er in ieder geval heel erg naar uit om hoop te kunnen brengen en een verandering in de levens van kinderen, ouders en families!

 Warme groetjes,

Paula

Op verzoek ook nog even de gegevens van Bright Star Daycare:

Bright Star Education

www.brightstareducation.org

Bright Star Education

ABN-Amro Bank 601450329 onder vermelding van Bright Star Daycare

House of Hope

www.indiahouseofhope.org

Hoi allemaal! 

Het is lang geleden dat we wat geschreven hebben! Op den duur voelen we ons niet zo 'nieuw' meer en raken we wat meer gewend aan alle grappige en gekke dingen in India. Dan kom je ook minder snel op het idee een stukje te schrijven. Ik mag elk kwartaal een stukje schrijven voor de nieuwsbrief van mijn oude werk bij Stichting Buurtwerk Alexander. Ik dacht: die zet ik ook even op onze site. Hier komt' ie:

De Indiers houden van zoet:

-       - wat je hier overal krijgt is chai: thee met melk en heel veel suiker

-        - overal zie je sweetshops: winkeltjes waar je allerlei soorten ‘gebakjes’ kan halen, maar het zijn geen gebakjes. Het zijn een mierzoete vette hapjes in allerlei vormen. Die delen mensen ook uit tijdens de feestdagen. Wij waren dus ook erg ‘blij’ met een bordje zelfgemaakt sweets van de buren : (

-        - Sommige ‘vla’ is hier zo zoet dat je pijn krijgt aan je tanden. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets zoets geproefd.

-       - De liefde voor zoet wordt hier letterlijk met de paplepel ingegoten. Voor Rose kocht ik vrolijk een paar pakjes babycereals waarmee je rijstepap voor baby’s kan maken. Toen ik ze aangeschaft had kwam ik er achter dat daar 14% suiker in zit! Vandaar dat Rose die papjes als een dolle naar binnen werkte…

-       - Zelfs in gewone babymelk zit een hoop suiker.

-       - Als ik even niet oplet en Rose zit bij een Indier op schoot, dan schuiven ze zo een ‘sweet’ naar binnen. Obers in restaurants komen met lolly’s of geconfijte vruchtjes voor haar aanzetten…

Be Behalve van zoet houden Indiers ook wel van een (of een heleboel) feestje(s). Laatste maanden is er eigenlijk altijd wel een of ander feest. Afgelopen 10 dagen was het hier Diwali, het feest van het licht, datis eigenlijk een soort kerst. Overal hingen lichtjes en lampionnen en er was heel veel vuurwerk. En dat vuurwerk is HARD! Soms leek het gewoon oorlog hier. Als ik een avondje rustig probeerde te werken schrok ik me elke keer weer een hoedje. Rose werd af en toe huilend wakker van de herrie, maar na een paar dagen was ze er wel een beetje aan gewend. De foto is genomen tijdens Diwali wat we vierden in House of Hope (het weeshuis). Je ziet alle kinderen, de Indiase staff, 3 Nederlandse stagiaires en een paar Amerikanen die werken in de school of het bedrijf dat Frank & Nicole (het NL dat wij kennen)hebben opgezet. 

Dat vuurwerk begon 1 dag zelfs om 06.00 uur ’s ochtends en ging het de hele dag door tot ’s avonds laat. De andere 9 dagen waren het de middagen en de avonden. Maar verder was het Diwali feest heel erg leuk en gezellig. We hebben het samen met de kinderen in House of Hope gevierd! Er was heel lekker eten (en natuurlijk een boel sweets) en een paar kinderen waren me ’s middags komen helpen met het bakken van 2 appeltaarten.

 Rose is ook erg zoet en ze kruipt!! Ze rommelt doet kastjes open en gaat er in zitten rommelen. Als ik niet oplet likt ze de keukenvloer. Speeltjes slaat ze de kamer door, daar kan ze lang zoet mee zijn! Ook kan zelf gaan zitten. Dat is allemaal onwijs gezellig, maar het is nu wel opletten geblazen!

Ik kom er nu achter hoe veel tijd het kost om een baby te hebben die eet. Ik kan de hele dag zoet zijn met hapjes maken (tja, de kant-en-klare baby voeding is hier geen succes), eten geven, vervolgens alles weer schoonmaken, weer eten maken enz. En dan de was en het huis schoonmaken enz. Ik heb 1 week een meisje in dienst genomen die op Rose ging passen en me hielp met eten koken, schoonmaken en op Rose passen. Dat was erg leuk, het klikte goed en we hadden veel plezier samen. Ze leerde me ook een hoop Marathi (de lokale taal hier). Helaas pasten haar werktijden niet bij mijn schema, dus ben ik op zoek naar een ander meisje. Als dat is gelukt kan ik echt gaan beginnen met het opzetten van een Daycare en kan ik mee op huisbezoek de sloppenwijken in!

 Verder is het contac met de kids in HoH echt heel leuk, het zijn zulke geweldige kids! Ruben is al een paar keer met een aantal jongens naar een voetbalwedstrijd geweest en is ook met ze wezen voetballen afgelopen zaterdag. Als ik de dag daarna dan in HoH ben raken ze er niet over uitgepraat, zo leuk vinden ze dat!

 Heimwee slaat nu af en toe wel toe, dan mis ik mijn vriendinnen en familie heel erg! Mailen doe ik gelukkig veel, maar praten is toch leuker! Ik geniet erg van de mensen hier; ze zijn heel hartelijk, vriendelijk, nieuwsgierig en uitbundig. Dat vind ik zo mooi! Ze zijn echt heel blij met een klein cadeautje, tijd die je met ze doorbrengt. Heel wat anders dan in het koudere Nederland. Maar ik zou toch graag even naar Nederland kunnen om iedereen even te zien en te knuffelen. Toch ben ik blij dat ik nu hier ben!  

Een dikke knuffel per blog,

Paula

Afgelopen 2 maanden hebben we al 2 keer bezoek uit NL gehad: Jos & Kamilla (Rubens zakenpartner en vriendin) en Huibert & Ineke (vrienden van de studentenvereniging waar we op zaten). Dat was super gezellig! We hebben de touristische plekjes van Pune gezien (zijn er niet zoveel..), veel autopech gehad maar vooral van ze genoten! We zijn wezen zwemmen, karten, pizza-eten, naar een super mooi stadje in de bergen geweest, wezen winkelen e.d. Onze voorraad pannenkoekenstroop en belegen kaas is ook weer aangevuld! (voor even, tis zoo lekker) Leuk ook om te kunnen laten zien waar wij werken en hoe ons leven er uit ziet.

De feestherrie is hier grotendeels achter de rug, maar we zitten in het feestseizoen dus er is altijd wel iets hier. 

Tijdens de huisbezoeken van de social worker komt duidelijk naar voren dat er behoefte is aan een dagopvang voor de kids. Veel kinderen die op school zitten, komen alleen thuis in de sloppenwijken. Het is daar zo hutje-mutje dat er geen plek is om te spelen en er wordt veel drank gebruikt. Er zijn dus altijd wel dronken mensen. In sommige sloppenwijken is er ook prostitutie en wordt er drank en drugs gemaakt en verkocht. Omdat alles zo dicht op elkaar 'gebouwd' is ziet iedereen alles van elkaar. De kids zien dus ook alles.. Er is dus een hoge nood aan opvang. Ik ben begonnen om daar plannen voor te maken. Ik heb uitgezocht hoeveel het kost een appartement in de buurt van de school te huren, hoeveel personeel en eten kost e.d. Een aantal ouders hebben hun kind al 'aangemeld'.  De ouders moeten zelf voor hun kind betalen, maar de werkelijke kosten zijn veel hoger dan ze kunnen betalen. Nu ga ik op zoek naar mensen die deze kids willen sponsoren. Binnenkort stuur ik een mail naar bekenden met de persoonlijke verhalen van de kids en de vraag om sponsoring. Ook wil ik kijken of ik een grotere organisatie kan vinden die het project wil sponsoren. Dat kost veel tijd, maar dat zou wel heel mooi zijn!

Je kan niet vroeg genoeg met een (leeg) biertje beginnen! Zoals je ziet gaat het met Rose gaat heel goed. Ze is al 7 mnd nu, is super vrolijk en kan al heeel snel rollen, zelf zitten, zelf eten (lees kliederen) hard gillen als ze in bedje gelegd word en doorheeft dat ze moet gaan slapen, giechelen en schateren enz enz. Bij mij in de draagzak is haar favoriete plekje; dus ik ben nu gespecialiseerd in vanalles doen met een draagzak om. A.s. donderdag ga ik naar een kookworkshop, dus dat wordt ook koken met baby in draagzak.Met mijn buurmeisje ga ik sinds een paar weken 2 a 3 keer per week naar de sportschool; de trainer is weet niet van ophouden dus als ik thuis kom kan ik alleen nog maar liggen. Maar ik voel me dan wel voldaan. Met dit buurmeisje heb ik echt leuk contact. Ze is een hele leuke meid. Ze is getrouwd en woont bij haar schoonfamilie in. Ze kent nog weinig mensen dus we zijn allebei heel blij met elkaar : )

Ruben heeft nu al 4 mensen in dienst en is op zoek naar een kantoorpand meer richting het centrum. We willen ook heel graag stroopwafels gaan verkopen hier aan de rijkere mensen en het geld mooi aan House of Hope en Bright Star Education geven. We hebben al een aantal Indiers stroopwafels laten proeven en ze zijn er niet meer bij weg te slaan. Wie weet!

Warme groetjes (het is hier even een soort mini-zomer, over 3 weken moet dat over zijn en begint de 'winter')

Er zijn een boel goden hier, maar de belangrijkste zijn de olifant en de aap. Apen zie je langs de snelweg, olifanten zie je overal langs de weg; van plastic. Het is nu Ganpati; het feest van de olifantengod. In elke straat zie je nu in elkaar gefabriceerde hutjes van golfplaat met een ganeh (olifantenbeeld; een mensenlijf met een dikke buik en een olifantenkop erop). In sommige straten zijn er wel 20 van die hutjes. Het feest betekent vooral herrie. Elke avond is het weer feest, ook in onze society. Het geluid is zo hard dat als je alle ramen en deuren dichtdoet je nog steeds het gevoel hebt dat je op een festivalterrein vlak naast de grote tent staat. Vanavond stonde hele society te dansen en te trommelen, wel gezellig. Maar ook vreemd; een grote ganesh op een kar waar iedereen voor aan het dansen was. De kar was op weg naar een rivier, aan het eind van het feest (dat variert per gemeenschap tussen de 5 en 10 dagen). Daar worden dan alle ganeshen ingegooid. Moet je voorstellen dat de hele stad met 6 miljoen inwoners per gezin 1 zo'n beeld in huis heeft gehaald en ook in elke straat nog een of meer hele grote beelden heeft, en dat die allemaal in de rivier komen. Enorme vervuiling dus. Tot zover de olifant. Een echt olifant heb ik hier trouwens nog niet gezien.
Dan de aap; die hebben we dus wel gezien langs de snelweg. Verder heb je hier heel veel broodjes aap verhalen over heel veel onderwerpen. 1 daarvan is hoe je met babies om moet gaan. Als mensen hier een baby zien gaan ze hard klappen, met hun vingers knippen, de baby door elkaar schudden, de baby in de wang knijpen, voor de baby te roepen en te scrheeuwen, de baby uit je handen pakken en vervolgens aan een hoop mensen doorgeven. En als de baby dan begint te huilen, lekker laten huilen. "Daar wordt ie ' touch' van. En dan mag ik niet naar m'n kindje kijken. Andere 'tips' die me gegeven worden:
- als een baby huilt moet je hem suiker geven 
- je moet je baby echt wel na 3 maanden vast eten geven. 
- je moet thuis een brok zout in stukjes breken; dat helpt tegen mensen die naar je baby kijken (dat is slecht voor je baby)
- je moet je baby oogpotlood op doen; dat is mooi en gezond (daar zitten medicijnen in)
- je moet een baby honing geven
- een kleine baby geef je chocolademelk en koekjes
- een baby gaat rond 22.00 uur naar bed (en alle kinderen ook) en staat vroeg weer op
- babies geef je snoepjes op een stokje
-  als je baby niest mist 'ie iemand (meestal opa of oma)
-  bij een baby doe je altijd de ventilator aan
Het kost me best veel moeite om Rose bij me te houden en de hele goegemeente op straat, in het weeshuis en in de society te weerhouden om in Rose's wangen te knijpen, haar aan te raken, foto's te maken, te schreeuwen, te laten schrikken, door elkaar te schudden etc. maar het lukt steeds beter om de mensen hier duidelijk in te weigeren. 
Zo, tot zover de aapjes en olifanten. Het is al laat, dus met een grote snuit blazen we het verhaaltje uit.