Maandag 22 augustus

Zo, ook maar weer eens een bericht van mij (Ruben). Ik schrijf dit op een hele vroege ochtend vanuit een klein Kingfisher-propeller-vliegtuigje naar Cyberabad in Hyderabad. Na bijna 2 maanden voelen we ons al best wel thuis hier. Ik denk dat het feit dat werkelijk "alles" hier mogelijk lijkt daarbij wel helpt. Ook al zou mijn sterkste advies aan de overheden hier zijn om nu vol in te zetten op betere infrastructuur ben ik al aardig "connected". Thuis inmiddels een stabiele ADSL verbinding, 3G op m'n iphone en over een paar nachtjes een eigen auto. Dat laatste gaat ons wel erg helpen om nog meer thuis te worden, we kijken er echt naar uit om op zondag lekker een uitstapje buiten de stad te kunnen maken en gewoon lekker te kunnen gaan en staan waar we zin in hebben.

Voor mij blijft het moeilijk te beseffen dat voor mensen hier alles zo normaal is. De vuilnis/koeien/plassende mannen/poepende kindjes op straat, tempels waar 's ochtends en 's avonds iedereen in de rij staat om weer even tegen een olifant van plastic of wellicht nepgoud te kunnen praten, altijd en overal geluiden, verpakte dingen/etenswaren wat lijkt zoals bij ons alleen je kunt het nooit zonder schaar of mes openmaken, de afwezigheid van onderhoud (ons appartementencomplex is prima, maar als je hoort dat het nog maar 6 jaar oud is dan snap je dat echt niet), de waarde van gekopieerde documenten en handtekeningen (werkelijk alles gaat via papier), en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat wel echt duidelijk is, is dat de ontwikkeling echt heel hard gaat. En misschien juist door al die vreemde dingen is dat voor mij misschien minder zichtbaar maar ik begin het gevoel te krijgen dat ze ons hier misschien al ver vooruit zijn.

Enfin, we zijn echt blij dat we hier wonen, het is een mooi avontuur waarin je dagelijks stilgezet wordt bij het feit dat onze mooie wereld nog lang geen hemel is, maar dat de kleine beetjes wel helpen!

Zaterdag 27 augustus

Vandaag onze eerste rit in onze nieuwe heilige koe gemaakt, heerlijk om weer het gevoel van vrijheid te hebben maar het was wel echt een stressvolle rit, wennen aan rechts in de auto zitten, wennen aan verkeer van eigenlijk alle kanten maar vaak de kant die je niet gewend bent, en ook meteen eerste confrontatie met de politie. Tja, dat stoplicht had ik gewoon echt niet gezien!!! Ik wist eigenlijk niet of het politie was want ze hadden gele regenjassen van een telefoonbedrijf aan... Nou goed, we hebben 10 minuten ons maar van de domme gehouden, geen rijbewijs en geld laten zien en uitgelegd dat we nieuw zijn hier. Toen ze door hadden dat we niks gingen betalen en ik ook echt niet van plan was uit te stappen werden we "vrijgelaten". Kreeg nog wel een tik met een stok in m'n nek en op de auto... Ga er vanuit dat ook autorijden over een paar dagen/weken een beetje alledaags is geworden :).

En, hoe gaat het in Holland?

Groeten, Ruben