De Indiers houden van zoet:

-       - wat je hier overal krijgt is chai: thee met melk en heel veel suiker

-        - overal zie je sweetshops: winkeltjes waar je allerlei soorten ‘gebakjes’ kan halen, maar het zijn geen gebakjes. Het zijn een mierzoete vette hapjes in allerlei vormen. Die delen mensen ook uit tijdens de feestdagen. Wij waren dus ook erg ‘blij’ met een bordje zelfgemaakt sweets van de buren : (

-        - Sommige ‘vla’ is hier zo zoet dat je pijn krijgt aan je tanden. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets zoets geproefd.

-       - De liefde voor zoet wordt hier letterlijk met de paplepel ingegoten. Voor Rose kocht ik vrolijk een paar pakjes babycereals waarmee je rijstepap voor baby’s kan maken. Toen ik ze aangeschaft had kwam ik er achter dat daar 14% suiker in zit! Vandaar dat Rose die papjes als een dolle naar binnen werkte…

-       - Zelfs in gewone babymelk zit een hoop suiker.

-       - Als ik even niet oplet en Rose zit bij een Indier op schoot, dan schuiven ze zo een ‘sweet’ naar binnen. Obers in restaurants komen met lolly’s of geconfijte vruchtjes voor haar aanzetten…

Be Behalve van zoet houden Indiers ook wel van een (of een heleboel) feestje(s). Laatste maanden is er eigenlijk altijd wel een of ander feest. Afgelopen 10 dagen was het hier Diwali, het feest van het licht, datis eigenlijk een soort kerst. Overal hingen lichtjes en lampionnen en er was heel veel vuurwerk. En dat vuurwerk is HARD! Soms leek het gewoon oorlog hier. Als ik een avondje rustig probeerde te werken schrok ik me elke keer weer een hoedje. Rose werd af en toe huilend wakker van de herrie, maar na een paar dagen was ze er wel een beetje aan gewend. De foto is genomen tijdens Diwali wat we vierden in House of Hope (het weeshuis). Je ziet alle kinderen, de Indiase staff, 3 Nederlandse stagiaires en een paar Amerikanen die werken in de school of het bedrijf dat Frank & Nicole (het NL dat wij kennen)hebben opgezet. 

Dat vuurwerk begon 1 dag zelfs om 06.00 uur ’s ochtends en ging het de hele dag door tot ’s avonds laat. De andere 9 dagen waren het de middagen en de avonden. Maar verder was het Diwali feest heel erg leuk en gezellig. We hebben het samen met de kinderen in House of Hope gevierd! Er was heel lekker eten (en natuurlijk een boel sweets) en een paar kinderen waren me ’s middags komen helpen met het bakken van 2 appeltaarten.

 Rose is ook erg zoet en ze kruipt!! Ze rommelt doet kastjes open en gaat er in zitten rommelen. Als ik niet oplet likt ze de keukenvloer. Speeltjes slaat ze de kamer door, daar kan ze lang zoet mee zijn! Ook kan zelf gaan zitten. Dat is allemaal onwijs gezellig, maar het is nu wel opletten geblazen!

Ik kom er nu achter hoe veel tijd het kost om een baby te hebben die eet. Ik kan de hele dag zoet zijn met hapjes maken (tja, de kant-en-klare baby voeding is hier geen succes), eten geven, vervolgens alles weer schoonmaken, weer eten maken enz. En dan de was en het huis schoonmaken enz. Ik heb 1 week een meisje in dienst genomen die op Rose ging passen en me hielp met eten koken, schoonmaken en op Rose passen. Dat was erg leuk, het klikte goed en we hadden veel plezier samen. Ze leerde me ook een hoop Marathi (de lokale taal hier). Helaas pasten haar werktijden niet bij mijn schema, dus ben ik op zoek naar een ander meisje. Als dat is gelukt kan ik echt gaan beginnen met het opzetten van een Daycare en kan ik mee op huisbezoek de sloppenwijken in!

 Verder is het contac met de kids in HoH echt heel leuk, het zijn zulke geweldige kids! Ruben is al een paar keer met een aantal jongens naar een voetbalwedstrijd geweest en is ook met ze wezen voetballen afgelopen zaterdag. Als ik de dag daarna dan in HoH ben raken ze er niet over uitgepraat, zo leuk vinden ze dat!

 Heimwee slaat nu af en toe wel toe, dan mis ik mijn vriendinnen en familie heel erg! Mailen doe ik gelukkig veel, maar praten is toch leuker! Ik geniet erg van de mensen hier; ze zijn heel hartelijk, vriendelijk, nieuwsgierig en uitbundig. Dat vind ik zo mooi! Ze zijn echt heel blij met een klein cadeautje, tijd die je met ze doorbrengt. Heel wat anders dan in het koudere Nederland. Maar ik zou toch graag even naar Nederland kunnen om iedereen even te zien en te knuffelen. Toch ben ik blij dat ik nu hier ben!  

Een dikke knuffel per blog,

Paula