July 19, 2011

Op zoek

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past
je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.
Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)
zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.
de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was
een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar.
Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)
na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)
na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.
soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig.
Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’ kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’ updates! Tot de volgende keer,

Paula

July 19, 2011

Op zoek

Normal 0 false false false NL JA X-NONE

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

- overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past

- je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.

- Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)

- Er is hier goede service. De watchman van onze galerij doet altijd de lift voor me open als ik Rose in m’ n armen hebt. Ook sjouwt hij zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.

- de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

- ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was

- een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar. Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)

- na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)

- na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.

- soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig.

- Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’ kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’ updates! Tot de volgende keer,

Paula

July 8, 2011

Slokje?

Lieve luitjes, We zijn al weer meer dan een week hier. Zoals je hebt kunnen lezen is de reis erg goed gegaan, Rose was ook heel relaxt onderweg. Toen we in ons appartement kwamen was het raar. Je zit ergens middenin India, alles is onbekend, en daar zit je dan een jaar. " Wat we gaan we hier nou doen?" vroeg ik me af. Een jaar lijkt dan wel lang.. We gingen gelijk even boodschappen doen om de eerste dagen door te komen. Zoals Ruben dat al schreef was dat wel een belevenis. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk handen, ogen en fotocamera's te weren, want na 20 mensen die naar je staren hebt je het wel gezien. Na een paar dagen ging ik voor het eerst mee naar de school en het weeshuisje. De eerste twee dagen moest ik mijn draai wel vinden, wist ook niet zo goed wat ik precies kon doen. Maar nu heb ik erg veel dingen die ik wil doen:
- Mee met de social worker mee de sloppenwijken in, op huisbezoek bij de ouders van de kids die op Bright Star (de school) zitten
- Zorgen dat de info hiervan gerapporteerd wordt en goed gecommuniceerd wordt naar de juffen
- A.s. Dinsdag geef ik een voorlichting aan de docenten over aids. EHBO handleiding voor het weeshuisje en school vernieuwen en leraressen hier korte training over geven
- Oudere meiden van het weeshuisje wat leren over hoe om te gaan met jongens, geld, e.d.
- Stagiaires uit NL begeleiden

Zo, dat was even wat over mijn werk in het weeshuisje en de school. Voor meer info: www.brightstareducation.org en www.indiahouseofhope.org
De social worker is een hele bijzonder vrouw. Ze werkt in het weeshuis en doet de huisbezoeken. Haar liefde voor de kinderen en mensen om haar heen straalt van haar af. Ze woont zelf in een sloppenwijk en kent het leven van de kinderen die op school zitten. Daardoor kan ze ouders heel goed begrijpen en moed geven. Ik ben nu een keer meegegaan op een huisbezoek. Het waren allemaal hele kleine huisjes van 8 m2 waar gezinnen van soms 12 mensen of meer (of minder) in wonen; opa en oma, kinderen en kinderen van kinderen. Ze hebben soms 1, 2 of 3 bedden. Ze slapen in of onder het bed. Soms loopt het huisje onder wegens de regen en zetten ze hun bed buiten (het bed heeft pootjes en daardoor liggen ze nog net niet onder water). Deze sloppenwijk was veilig, er woonden ' gezonde' gezinnen. Wat me opviel aan de bezoeken en ook de verhalen van de social worker was dat bijna alle mannen veel drinken. Alle gezinsleden werken heel hard om genoeg geld te hebben om rond te komen en vaak maakt de vader het geld dan op aan drank. Daar breekt mijn hart van als ik dat hoor. Het gebeurt hier vaak dat een man met een vrouw trouwt wegens de bruidsschat. Als ze dan niet genoeg goud of geld mee brengt, verbrand de man haar soms levend, om met een andere vrouw te kunnen trouwen en daar waar geld uit te halen. Er zijn veel dingen die hier zo oneerlijk zijn. Ik zie mensen die kei hard werken, vaak maken ze 10 of 12 uur op een dag en werken 6 dagen in de week. Als ze thuis komen moeten ze eten koken, schoonmaken, wassen (zonder wasmachine) en dan nog is het maar net – of net niet- genoeg. Vaak omdat de man het dan weer wegdrinkt. Ik ben aan het nadenken wat we hier aan kunnen doen. Het lijkt wel vechten tegen de bierkaai, maar ik weet dat er altijd meer mogelijk is dan je ooit zou kunnen bedenken.

Gelukkig wordt ik heel blij van het weeshuis; de kinderen zijn zo ontzettend blij en dankbaar, dat straalt van hun gezichtjes af. En het feit dat ik iedere dag 126 kinderen zie die een goede opleiding (basisschool) krijgen waar ze Engels leren en nog veel meer waardoor ze hun eigen leven en dat van hun familie kunnen veranderen, dat maakt ze dan zo blij. Ik ben wordt er blij van dat ik iets kan doen wat echt belangrijk is. Ik hoop dat ik nog vaker mee kan gaan op de huisbezoeken. De keer dat ik mee ben geweest heeft Rose alleen maar gehuild, ze weigert de fles pertinent. Buiten dat is Rose is heel erg blij hier. Ze lacht nu nog veel meer dan thuis en ontdekt allerlei nieuwe geluidjes. Deze week heeft ze ook geleerd zich om te rollen en ze schaterde gisteren voor het eerst van het lachen. Een groot stuk van mijn tijd op het werk besteed ik aan voeden en verschonen e.d van Rose, en ik tap ook melk af voor een baby'tje in het weeshuis. Ik ben blij dat ik dat kan doen, voel me wel Paula de Koe. Rose ligt elke dag op een kleedje naast mijn bureau. Erg gezellig. In dat opzicht is India echt een babyland; je kan je baby overal mee naar toe nemen. Zelfs naar de bioscoop, dat is daar de gewoonste zaak van de wereld. Ook als je baby hard huilt in het openbaar stoort zich daar niemand aan, maar probeert iedereen je baby te troosten. Zo, ik zie op eens dat het een heel lang verhaal is geworden… veel te beleven hier. Het is hier in ieder geval erg leuk, ik geniet enorm van het werk en ook van dat alles hier anders gaat (dat is soms ook wel irritant, maar nu ben ik iig nog in de fase dat ik het allemaal wel amusant vind). Je hebt hier ook heel snel gesprekjes met mensen op straat, in de winkel, politiebureau e.d. Ik moet wel oppassen dat ik op straat geen mannen aankijk, want dan denken ze hier dat je met ze wilt vrijen. Tot de volgende keer!

July 7, 2011

Finally some connection...

Just another short update of what we've been experiencing in the last week

Our broker is a funny woman who comes by every now and then
People here are as curious to us as we're to them, or even more: she will literally inspect every room, including the fridge, asking questions about our life;
Getting gas and a stove can be complicated
Maybe that's because of the funny broker again, she would arrange the gas cylinder for us, but then it turned out that she'd gotten a "black" one, saying we couldn't have one from the government, now it turned out we paid too much and getting a government one wouldn't be a problem, still waiting for her to take it back...;
Shopping...
Yesterday we went to BigBazaar which is quite a good and big grocery store, once you get over the point that everyone is looking at you, it's actually not bad. Until you get to the check-out: I'm the kind of person that's get cranky at Albert Heijn when there are more than 3 persons at each row. Yesterday I knew I had to change, getting through our row took about 45 minutes, while there were only 3 customers in front of us... They're just slow, not used to supermarkets, or credit cards yet. I guess (and hope) it will be much different in only a few years...
Painting
Before we came there had been some leaking in our appartment. They had already fixed it (leaving everything dirty), and would come back one time to do the painting. That 'one time' happens in the middle of a day, funny lady broker calls me up shouting at me that I've got to come home, which I couldn't immediately. Anyways, she'd found her way and when I arrived home the owner was sitting at our table looking at two funny guys doing painting. After a while also their bosses appear, so there's a team of 4 guys taking care of just a few square meters of painting, two working, two talking... Quite soon you understand why they need more than a billion people in this country.
FRO
If one would ever complain about Dutch bureaucracy I would take him here straight away. The most hated words here by foreigners is probably the FRO or Foreigners Registration Office. You need to have yourself registered there if you plan to stay more than 180 days. And you need to have that done within 15 days after arrival. And you need a document from the police which you have to get within 24 hours after arrival (which is impossible because for example your lease agreement and other documents are required, which you will never get within that time). Anyways, we're very lucky to have friends here who have gone through all kinds of time-consuming processes already. Tomorrow is the big day; according to the lists we have all our documents prepared and we're going there. Funny broker + old lady the house owner are coming too, which is required :).
Police
So, a little bit later than 24 hours, I made it to the police station today. Our friend Daniel had a name of a local angel, Mr. Aiwade. Most governmental things in India are (at least) in English. Except for the police station, where you can't even make up that you're at the police station because even the police logo doesn't contain any latin letters. Anyways, somehow I got to Mr. Angel within 2 minutes and within another 10 minutes I was on the back of his motorbike (without a helmet, oh well it's a cop guy). He spoke English, was quickly OK with the documents, asked me all kind of weird questions and then wanted to see my house. I was happy for it, saved me from getting a rickshaw home! And on the way back he even paid at the Xerox (where I had to make photo copies of our passports).
Internet
There is this guy in town who does "Internet". It's the Indian version of the Dutch person that drives a leased Seat Leon and installs networks at people's homes in the evenings for black money. The Indian version has fast hair, but still comes in on bare feet. And he always takes an extra guy to unwrap devices and tools. Few days ago he came, went to have a look at the balcony, then the roof of our building. 30 minutes later he comes back, there is a black network cable coming from the roof of the building through our bedroom window and somehow... there's Internet. Well, on a wire in the bedroom which would stop working every minute. (Tonight he came back and now it just works fine, wirelessly). Still a bit slow though, but well, it's coming from the roof...

Oh, we forgot the cable to download the pictures from the camera, we're working on it :)

(This all happening in our private life, working-life is going very well, I hired some good people who will start in a few weeks, and the office is running like it should. Paula is really enjoying her days in the school and at House of Hope, I'll make her write something this weekend!)

July 1, 2011

Home, sweet home!

After a good flight on wednesday we arrived in dark and rainy Mumbai where we made a good hotel-pitstop. Yesterday we arrived "home" in our very nice appartment - except for some monsoon-leakage, which had already been fixed but still waits on repainting. We were both quite confused, coming home to what is not yet really your home. It was good to go out shopping for all the stuff you need in a house including a fridge, which was already delivered this afternoon ;).

We will be posting more once we have our Internet at home, and also upload some pictures. We're glad to see how Rose is doing so well, always smiling or "singing", even on the flight and she doesn't seem to care so much about the temperature. The weird thing was to feel like an attraction when taking her to the shopping mall, without overstating EVERYONE wanted to grab a sight of her, I guess we have to find a way to live with that...

I'm now in the office to prepare my first working day tomorrow - I'm getting my first employee candidates coming in for interviews!

Talk to you all soon!

Ruben, Paula & Rose in Pune - India

Follow our stories while we're in India!

Op zoek

Op zoek

Slokje?

Finally some connection...

Home, sweet home!