Op verzoek ook nog even de gegevens van Bright Star Daycare:

Bright Star Education

www.brightstareducation.org

Bright Star Education

ABN-Amro Bank 601450329 onder vermelding van Bright Star Daycare

House of Hope

www.indiahouseofhope.org

Permalink | Leave a comment  »

Hoi allemaal! 

Het is lang geleden dat we wat geschreven hebben! Op den duur voelen we ons niet zo 'nieuw' meer en raken we wat meer gewend aan alle grappige en gekke dingen in India. Dan kom je ook minder snel op het idee een stukje te schrijven. Ik mag elk kwartaal een stukje schrijven voor de nieuwsbrief van mijn oude werk bij Stichting Buurtwerk Alexander. Ik dacht: die zet ik ook even op onze site. Hier komt' ie:

Permalink | Leave a comment  »

De Indiers houden van zoet:

-       - wat je hier overal krijgt is chai: thee met melk en heel veel suiker

-        - overal zie je sweetshops: winkeltjes waar je allerlei soorten ‘gebakjes’ kan halen, maar het zijn geen gebakjes. Het zijn een mierzoete vette hapjes in allerlei vormen. Die delen mensen ook uit tijdens de feestdagen. Wij waren dus ook erg ‘blij’ met een bordje zelfgemaakt sweets van de buren : (

-        - Sommige ‘vla’ is hier zo zoet dat je pijn krijgt aan je tanden. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets zoets geproefd.

-       - De liefde voor zoet wordt hier letterlijk met de paplepel ingegoten. Voor Rose kocht ik vrolijk een paar pakjes babycereals waarmee je rijstepap voor baby’s kan maken. Toen ik ze aangeschaft had kwam ik er achter dat daar 14% suiker in zit! Vandaar dat Rose die papjes als een dolle naar binnen werkte…

-       - Zelfs in gewone babymelk zit een hoop suiker.

-       - Als ik even niet oplet en Rose zit bij een Indier op schoot, dan schuiven ze zo een ‘sweet’ naar binnen. Obers in restaurants komen met lolly’s of geconfijte vruchtjes voor haar aanzetten…

Be Behalve van zoet houden Indiers ook wel van een (of een heleboel) feestje(s). Laatste maanden is er eigenlijk altijd wel een of ander feest. Afgelopen 10 dagen was het hier Diwali, het feest van het licht, datis eigenlijk een soort kerst. Overal hingen lichtjes en lampionnen en er was heel veel vuurwerk. En dat vuurwerk is HARD! Soms leek het gewoon oorlog hier. Als ik een avondje rustig probeerde te werken schrok ik me elke keer weer een hoedje. Rose werd af en toe huilend wakker van de herrie, maar na een paar dagen was ze er wel een beetje aan gewend. De foto is genomen tijdens Diwali wat we vierden in House of Hope (het weeshuis). Je ziet alle kinderen, de Indiase staff, 3 Nederlandse stagiaires en een paar Amerikanen die werken in de school of het bedrijf dat Frank & Nicole (het NL dat wij kennen)hebben opgezet. 

Dat vuurwerk begon 1 dag zelfs om 06.00 uur ’s ochtends en ging het de hele dag door tot ’s avonds laat. De andere 9 dagen waren het de middagen en de avonden. Maar verder was het Diwali feest heel erg leuk en gezellig. We hebben het samen met de kinderen in House of Hope gevierd! Er was heel lekker eten (en natuurlijk een boel sweets) en een paar kinderen waren me ’s middags komen helpen met het bakken van 2 appeltaarten.

 Rose is ook erg zoet en ze kruipt!! Ze rommelt doet kastjes open en gaat er in zitten rommelen. Als ik niet oplet likt ze de keukenvloer. Speeltjes slaat ze de kamer door, daar kan ze lang zoet mee zijn! Ook kan zelf gaan zitten. Dat is allemaal onwijs gezellig, maar het is nu wel opletten geblazen!

Ik kom er nu achter hoe veel tijd het kost om een baby te hebben die eet. Ik kan de hele dag zoet zijn met hapjes maken (tja, de kant-en-klare baby voeding is hier geen succes), eten geven, vervolgens alles weer schoonmaken, weer eten maken enz. En dan de was en het huis schoonmaken enz. Ik heb 1 week een meisje in dienst genomen die op Rose ging passen en me hielp met eten koken, schoonmaken en op Rose passen. Dat was erg leuk, het klikte goed en we hadden veel plezier samen. Ze leerde me ook een hoop Marathi (de lokale taal hier). Helaas pasten haar werktijden niet bij mijn schema, dus ben ik op zoek naar een ander meisje. Als dat is gelukt kan ik echt gaan beginnen met het opzetten van een Daycare en kan ik mee op huisbezoek de sloppenwijken in!

 Verder is het contac met de kids in HoH echt heel leuk, het zijn zulke geweldige kids! Ruben is al een paar keer met een aantal jongens naar een voetbalwedstrijd geweest en is ook met ze wezen voetballen afgelopen zaterdag. Als ik de dag daarna dan in HoH ben raken ze er niet over uitgepraat, zo leuk vinden ze dat!

 Heimwee slaat nu af en toe wel toe, dan mis ik mijn vriendinnen en familie heel erg! Mailen doe ik gelukkig veel, maar praten is toch leuker! Ik geniet erg van de mensen hier; ze zijn heel hartelijk, vriendelijk, nieuwsgierig en uitbundig. Dat vind ik zo mooi! Ze zijn echt heel blij met een klein cadeautje, tijd die je met ze doorbrengt. Heel wat anders dan in het koudere Nederland. Maar ik zou toch graag even naar Nederland kunnen om iedereen even te zien en te knuffelen. Toch ben ik blij dat ik nu hier ben!  

Een dikke knuffel per blog,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Afgelopen 2 maanden hebben we al 2 keer bezoek uit NL gehad: Jos & Kamilla (Rubens zakenpartner en vriendin) en Huibert & Ineke (vrienden van de studentenvereniging waar we op zaten). Dat was super gezellig! We hebben de touristische plekjes van Pune gezien (zijn er niet zoveel..), veel autopech gehad maar vooral van ze genoten! We zijn wezen zwemmen, karten, pizza-eten, naar een super mooi stadje in de bergen geweest, wezen winkelen e.d. Onze voorraad pannenkoekenstroop en belegen kaas is ook weer aangevuld! (voor even, tis zoo lekker) Leuk ook om te kunnen laten zien waar wij werken en hoe ons leven er uit ziet.

De feestherrie is hier grotendeels achter de rug, maar we zitten in het feestseizoen dus er is altijd wel iets hier. 

Tijdens de huisbezoeken van de social worker komt duidelijk naar voren dat er behoefte is aan een dagopvang voor de kids. Veel kinderen die op school zitten, komen alleen thuis in de sloppenwijken. Het is daar zo hutje-mutje dat er geen plek is om te spelen en er wordt veel drank gebruikt. Er zijn dus altijd wel dronken mensen. In sommige sloppenwijken is er ook prostitutie en wordt er drank en drugs gemaakt en verkocht. Omdat alles zo dicht op elkaar 'gebouwd' is ziet iedereen alles van elkaar. De kids zien dus ook alles.. Er is dus een hoge nood aan opvang. Ik ben begonnen om daar plannen voor te maken. Ik heb uitgezocht hoeveel het kost een appartement in de buurt van de school te huren, hoeveel personeel en eten kost e.d. Een aantal ouders hebben hun kind al 'aangemeld'.  De ouders moeten zelf voor hun kind betalen, maar de werkelijke kosten zijn veel hoger dan ze kunnen betalen. Nu ga ik op zoek naar mensen die deze kids willen sponsoren. Binnenkort stuur ik een mail naar bekenden met de persoonlijke verhalen van de kids en de vraag om sponsoring. Ook wil ik kijken of ik een grotere organisatie kan vinden die het project wil sponsoren. Dat kost veel tijd, maar dat zou wel heel mooi zijn!

Je kan niet vroeg genoeg met een (leeg) biertje beginnen! Zoals je ziet gaat het met Rose gaat heel goed. Ze is al 7 mnd nu, is super vrolijk en kan al heeel snel rollen, zelf zitten, zelf eten (lees kliederen) hard gillen als ze in bedje gelegd word en doorheeft dat ze moet gaan slapen, giechelen en schateren enz enz. Bij mij in de draagzak is haar favoriete plekje; dus ik ben nu gespecialiseerd in vanalles doen met een draagzak om. A.s. donderdag ga ik naar een kookworkshop, dus dat wordt ook koken met baby in draagzak.Met mijn buurmeisje ga ik sinds een paar weken 2 a 3 keer per week naar de sportschool; de trainer is weet niet van ophouden dus als ik thuis kom kan ik alleen nog maar liggen. Maar ik voel me dan wel voldaan. Met dit buurmeisje heb ik echt leuk contact. Ze is een hele leuke meid. Ze is getrouwd en woont bij haar schoonfamilie in. Ze kent nog weinig mensen dus we zijn allebei heel blij met elkaar : )

Ruben heeft nu al 4 mensen in dienst en is op zoek naar een kantoorpand meer richting het centrum. We willen ook heel graag stroopwafels gaan verkopen hier aan de rijkere mensen en het geld mooi aan House of Hope en Bright Star Education geven. We hebben al een aantal Indiers stroopwafels laten proeven en ze zijn er niet meer bij weg te slaan. Wie weet!

Warme groetjes (het is hier even een soort mini-zomer, over 3 weken moet dat over zijn en begint de 'winter')

Permalink | Leave a comment  »

Er zijn een boel goden hier, maar de belangrijkste zijn de olifant en de aap. Apen zie je langs de snelweg, olifanten zie je overal langs de weg; van plastic. Het is nu Ganpati; het feest van de olifantengod. In elke straat zie je nu in elkaar gefabriceerde hutjes van golfplaat met een ganeh (olifantenbeeld; een mensenlijf met een dikke buik en een olifantenkop erop). In sommige straten zijn er wel 20 van die hutjes. Het feest betekent vooral herrie. Elke avond is het weer feest, ook in onze society. Het geluid is zo hard dat als je alle ramen en deuren dichtdoet je nog steeds het gevoel hebt dat je op een festivalterrein vlak naast de grote tent staat. Vanavond stonde hele society te dansen en te trommelen, wel gezellig. Maar ook vreemd; een grote ganesh op een kar waar iedereen voor aan het dansen was. De kar was op weg naar een rivier, aan het eind van het feest (dat variert per gemeenschap tussen de 5 en 10 dagen). Daar worden dan alle ganeshen ingegooid. Moet je voorstellen dat de hele stad met 6 miljoen inwoners per gezin 1 zo'n beeld in huis heeft gehaald en ook in elke straat nog een of meer hele grote beelden heeft, en dat die allemaal in de rivier komen. Enorme vervuiling dus. Tot zover de olifant. Een echt olifant heb ik hier trouwens nog niet gezien.
Dan de aap; die hebben we dus wel gezien langs de snelweg. Verder heb je hier heel veel broodjes aap verhalen over heel veel onderwerpen. 1 daarvan is hoe je met babies om moet gaan. Als mensen hier een baby zien gaan ze hard klappen, met hun vingers knippen, de baby door elkaar schudden, de baby in de wang knijpen, voor de baby te roepen en te scrheeuwen, de baby uit je handen pakken en vervolgens aan een hoop mensen doorgeven. En als de baby dan begint te huilen, lekker laten huilen. "Daar wordt ie ' touch' van. En dan mag ik niet naar m'n kindje kijken. Andere 'tips' die me gegeven worden:
- als een baby huilt moet je hem suiker geven 
- je moet je baby echt wel na 3 maanden vast eten geven. 
- je moet thuis een brok zout in stukjes breken; dat helpt tegen mensen die naar je baby kijken (dat is slecht voor je baby)
- je moet je baby oogpotlood op doen; dat is mooi en gezond (daar zitten medicijnen in)
- je moet een baby honing geven
- een kleine baby geef je chocolademelk en koekjes
- een baby gaat rond 22.00 uur naar bed (en alle kinderen ook) en staat vroeg weer op
- babies geef je snoepjes op een stokje
-  als je baby niest mist 'ie iemand (meestal opa of oma)
-  bij een baby doe je altijd de ventilator aan
Het kost me best veel moeite om Rose bij me te houden en de hele goegemeente op straat, in het weeshuis en in de society te weerhouden om in Rose's wangen te knijpen, haar aan te raken, foto's te maken, te schreeuwen, te laten schrikken, door elkaar te schudden etc. maar het lukt steeds beter om de mensen hier duidelijk in te weigeren. 
Zo, tot zover de aapjes en olifanten. Het is al laat, dus met een grote snuit blazen we het verhaaltje uit. 

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Maandag 22 augustus

Zo, ook maar weer eens een bericht van mij (Ruben). Ik schrijf dit op een hele vroege ochtend vanuit een klein Kingfisher-propeller-vliegtuigje naar Cyberabad in Hyderabad. Na bijna 2 maanden voelen we ons al best wel thuis hier. Ik denk dat het feit dat werkelijk "alles" hier mogelijk lijkt daarbij wel helpt. Ook al zou mijn sterkste advies aan de overheden hier zijn om nu vol in te zetten op betere infrastructuur ben ik al aardig "connected". Thuis inmiddels een stabiele ADSL verbinding, 3G op m'n iphone en over een paar nachtjes een eigen auto. Dat laatste gaat ons wel erg helpen om nog meer thuis te worden, we kijken er echt naar uit om op zondag lekker een uitstapje buiten de stad te kunnen maken en gewoon lekker te kunnen gaan en staan waar we zin in hebben.

Voor mij blijft het moeilijk te beseffen dat voor mensen hier alles zo normaal is. De vuilnis/koeien/plassende mannen/poepende kindjes op straat, tempels waar 's ochtends en 's avonds iedereen in de rij staat om weer even tegen een olifant van plastic of wellicht nepgoud te kunnen praten, altijd en overal geluiden, verpakte dingen/etenswaren wat lijkt zoals bij ons alleen je kunt het nooit zonder schaar of mes openmaken, de afwezigheid van onderhoud (ons appartementencomplex is prima, maar als je hoort dat het nog maar 6 jaar oud is dan snap je dat echt niet), de waarde van gekopieerde documenten en handtekeningen (werkelijk alles gaat via papier), en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat wel echt duidelijk is, is dat de ontwikkeling echt heel hard gaat. En misschien juist door al die vreemde dingen is dat voor mij misschien minder zichtbaar maar ik begin het gevoel te krijgen dat ze ons hier misschien al ver vooruit zijn.

Enfin, we zijn echt blij dat we hier wonen, het is een mooi avontuur waarin je dagelijks stilgezet wordt bij het feit dat onze mooie wereld nog lang geen hemel is, maar dat de kleine beetjes wel helpen!

Zaterdag 27 augustus

Vandaag onze eerste rit in onze nieuwe heilige koe gemaakt, heerlijk om weer het gevoel van vrijheid te hebben maar het was wel echt een stressvolle rit, wennen aan rechts in de auto zitten, wennen aan verkeer van eigenlijk alle kanten maar vaak de kant die je niet gewend bent, en ook meteen eerste confrontatie met de politie. Tja, dat stoplicht had ik gewoon echt niet gezien!!! Ik wist eigenlijk niet of het politie was want ze hadden gele regenjassen van een telefoonbedrijf aan... Nou goed, we hebben 10 minuten ons maar van de domme gehouden, geen rijbewijs en geld laten zien en uitgelegd dat we nieuw zijn hier. Toen ze door hadden dat we niks gingen betalen en ik ook echt niet van plan was uit te stappen werden we "vrijgelaten". Kreeg nog wel een tik met een stok in m'n nek en op de auto... Ga er vanuit dat ook autorijden over een paar dagen/weken een beetje alledaags is geworden :).

En, hoe gaat het in Holland?

Groeten, Ruben

Permalink | Leave a comment  »

een emmer als bad werkt prima; altijd pret

chillen in je luier

Zoals je ziet nog geen foto's gemaakt van buiten... dat komt nog

Permalink | Leave a comment  »

Het leven is hier heel leuk, interessant, nieuw, gek, triest, raar, warm, onbegrijpelijk, uitdagend en tof. Ik vind het heel leuk dat alles nieuw is, dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten. De mensen die we ontmoeten vind ik erg warm en vriendelijk. Soms echt hartverwarmend. Maar ook vaak begrijp ik mensen niet.

Mensen die in ons appartementblok wonen vragen me vaak om bij hen op bezoek te komen en sommigen blijven ook aandringen als ik ze later weer tegen kom. Ik had mijn overbuurvrouw uitgenodigd voor thee, maar het kwam steeds niet uit als ze aanbelde. Nu had ze mij uitgenodigd en afgelopen zondag zaten we bij hen aan de chai. Haar dochter en schoondochter waren er ook bij. Het zijn echt hele lieve mensen, ze willen overal bij helpen en zijn geinteresseerd. Er stonden koekjes en lekkere dingetjes voor ons klaar. Het is hier gangbaar dat de dochters als ze trouwen bij de schoonfamilie in gaat wonen. Hier dus ook. Zij kwam uit een ander gebied (5 uur met de trein) en je kon wel aan haar zien dat ze haar familie miste. Ze had in de afgelopen (2?) jaar nog weinig van Pune en omgeving gezien en ik had het idee dat ze ook weinig mensen hier kent. We gaan samen op zoek naar een sport/dans school, dus dat is wel gezellig.

In het weeshuis hoorde ik dat de vader van een van de meisjes in het weeshuis op sterven ligt, hij heeft aids. Hij woont bij zijn moeder, maar er is niemand die hem verzorgt (zelfs zijn eigen moeder niet). Als mensen hier aids hebben komen ze onderaan de samenleving te staan; niemand wil ze aanraken. Dat gaat dus zelfs zo ver dat hun eigen familie niet bij hen wilt zijn. Deze man lag in een kamertje, hij kreeg geen eten en drinken omdat hij dan ook zou moeten poepen en plassen en niemand wilde hem verschonen (hij was zo ziek dat hij ook niet kon lopen). Zijn dochter die in het weeshuis woont is hem komen opzoeken en heeft afscheid van hem genomen. Toen ik dit hoorde wilde ik zo graag iets doen! Na erover gepraat te hebben besloten we dat het het beste zou zijn als een verpleger van een ziekenhuis hem thuis zou komen verplegen. Na een paar dagen hadden ze iemand gevonden, maar toen was hij al overleden...

Voor deze mensen is er niets. Er is geen ziekenhuis dat stervende mensen met aids op wil nemen. Veel mensen worden gewoon op straat gedumpt om te sterveb als ze aids hebben. Dokters krijgen op hun opleiding wel te horen dat aids alleen via bloed en seksueel contact overdraagbaar is, maar ook zij willen vaak patienten met aids niet aanraken. (bijna) iedereen gelooft hier dat aids verspreid wordt door aanraken, delen van een kopje etc. Hierdoor leven zoveel mensen en kinderen geisoleerd. Kinderen die beide ouders verloren hebben aan aids worden soms door familie ' verzorgd': dat wil zeggen dat ze in een (soms donkere) kamer gezet worden er dat er af en toe een bordje eten naar binnen wordt geschoven. Vreselijk. Het is echt een probleem dat dit in alle lagen van de samenleving geloofd wordt. 

Een hoop ellende dus hier, door het kastensysteem wordt er zoveel compassie en liefde uitgesloten uit het denken van mensen. Aan de andere kant maakt het zien van House of Hope me zo blij. De kinderen zijn zo blij en tevreden, en zij hebben wel een toekomst! Zij worden wel aangeraakt en verzorgd en geliefd. Het maakt ook dat ik door al deze dingen zo graag dingen op wil zetten hier: een kinderdagverblijf voor de kids op school die als ze thuis komen alleen zijn in de (soms gevaarlijke) sloppenwijk. Een koffietentje waar vrouwen op de slums kunnen werken en waar de rijkere mensen betalen voor een heerlijk kopje koffie. En zodat hun geld bij de armen terecht komt. Of een plek waar zieke mensen met aids verzorgd worden. 

Naast al die erge dingen zijn wij ook onze weg hier wat meer aan het vinden. We weten steeds beter waar we dingen kunnen vinden dus ik heb al heerlijke lasagne, pizza, shakes, muffins, cakejes, tosti's, soep enz enz gemaakt. Je kan hier geen Knorrpakjes kopen dus alles wat we maken is hier puur natuur. Dat is wel weer leuk, dan wordt je vanzelf een betere kok. Er is ook een heel lekker koffietentje een stukje verderop, dus dat is ons uitje als we iets leuks willen doen. 

Ik heb ook een nieuwe vriendin gemaakt toen ik eens op weg naar school liep. Een grappig meisje, haar Engels is alleen niet zo heel goed. Maar ze wel gezellig en is nu 2x kort bij me thuis geweest. We zijn ook een keertje wezen eten ergens, maar toen begon Rose heel erg te huilen en moesten we heeel snel weer terug. Ik kwam er wel achter dat ze me niet echt begreep; er zijn geloof ik maar een paar onderwerpen waar ik met haar over kan praten (haar school, eten, Rose, familie) De rest gaat nogal langs haar heen of begrijpt ze echt niet. Maar toch grappig om zo een beetje contact te hebben.

We zijn ook wezen eten bij een gezin die Ruben via het werk kent; dat was erg leuk. De vrouw had zoveel verschillende soorten eten gemaakt, dat ik het idee had dat ze 2 dagen in de keuken had gestaan. Het was super lekker en erg gezellig. 

Er is nu ook een nieuwe stagiaire uit NL die ik ga begeleiden; een hele leuke meid dus dat is wel gezellig. 

Met Rose gaat het goed. Ze heeft nu diarree en een soort huidinfectie achter de rug maar is nu weer gezond. Ze is super vrolijk, rolt heen en weer, schatert nog steeds van het lachen. Een baby hebben is echt te gek. Wel een gehannes om haar van school-naar-weeshuis mee te nemen. Nog een beetje uitzoeken wat een goed ritme voor haar is. Maar ben nu wel vaker thuis om haar wat meer rust te geven (op school slaapt ze vaak weinig door de herrie). Dus een beetje thuis modderen is wel erg lekker, vooral als ik thuis ook wat voor de school kan doen. 

A.s. zaterdag hebben we een uistapje met de rijke-dames-club van Pune (een internationale club) waar we een soort feestceremonie gaan bijwonen (het is zaterdag een feestdag waarin broers en zussen hun liefde aan elkaar betonen).

Volgende keer meer. We genieten hier echt! Het is erg leuk hier, dus ik zou zeggen: kom lekker langs! Binnenkort hebben we een auto, dus dan kunnen we je alles makkelijk laten zien : ) Als je wil weten wat Ruben doet, moet je hem maar zeggen dat hij ook maar weer eens een stukje moet schrijven : )

Een dikke knuffel,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

• overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past
• je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.
• Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)
• zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.
• de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

• ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was
• een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar.
• Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)
• na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)
• na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.
• soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig.
• Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’  kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’  updates! Tot de volgende keer,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Normal 0 false false false NL JA X-NONE <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Courier New"; panose-1:2 7 3 9 2 2 5 2 4 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-536859905 -1073711037 9 0 511 0;} @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:"ＭＳ 明朝"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:"ＭＳ 明朝"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:Cambria; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-536870145 1073743103 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} @page WordSection1 {size:595.0pt 842.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.WordSection1 {page:WordSection1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1375229657; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-827037140 293654398 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l0:level1 {mso-level-start-at:0; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Cambria; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} @list l0:level2 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level3 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} @list l0:level4 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l0:level5 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level6 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} @list l0:level7 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l0:level8 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level9 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} -->

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

-       overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past

-       je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.

-       Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)

-       Er is hier goede service. De watchman van onze galerij doet altijd de lift voor me open als ik Rose in m’ n armen hebt. Ook sjouwt hij zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.

- de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

-       ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was

-       een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar. Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)

-       na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)

-       na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.

- soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig. 

- Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’  kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’  updates! Tot de volgende keer,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Lieve luitjes, We zijn al weer meer dan een week hier. Zoals je hebt kunnen lezen is de reis erg goed gegaan, Rose was ook heel relaxt onderweg. Toen we in ons appartement kwamen was het raar. Je zit ergens middenin India, alles is onbekend, en daar zit je dan een jaar. " Wat we gaan we hier nou doen?" vroeg ik me af. Een jaar lijkt dan wel lang.. We gingen gelijk even boodschappen doen om de eerste dagen door te komen. Zoals Ruben dat al schreef was dat wel een belevenis. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk handen, ogen en fotocamera's te weren, want na 20 mensen die naar je staren hebt je het wel gezien. Na een paar dagen ging ik voor het eerst mee naar de school en het weeshuisje. De eerste twee dagen moest ik mijn draai wel vinden, wist ook niet zo goed wat ik precies kon doen. Maar nu heb ik erg veel dingen die ik wil doen:
- Mee met de social worker mee de sloppenwijken in, op huisbezoek bij de ouders van de kids die op Bright Star (de school) zitten
- Zorgen dat de info hiervan gerapporteerd wordt en goed gecommuniceerd wordt naar de juffen
- A.s. Dinsdag geef ik een voorlichting aan de docenten over aids. EHBO handleiding voor het weeshuisje en school vernieuwen en leraressen hier korte training over geven
- Oudere meiden van het weeshuisje wat leren over hoe om te gaan met jongens, geld, e.d.
- Stagiaires uit NL begeleiden

Zo, dat was even wat over mijn werk in het weeshuisje en de school. Voor meer info: www.brightstareducation.org en www.indiahouseofhope.org
De social worker is een hele bijzonder vrouw. Ze werkt in het weeshuis en doet de huisbezoeken. Haar liefde voor de kinderen en mensen om haar heen straalt van haar af. Ze woont zelf in een sloppenwijk en kent het leven van de kinderen die op school zitten. Daardoor kan ze ouders heel goed begrijpen en moed geven. Ik ben nu een keer meegegaan op een huisbezoek. Het waren allemaal hele kleine huisjes van 8 m2 waar gezinnen van soms 12 mensen of meer (of minder) in wonen; opa en oma, kinderen en kinderen van kinderen. Ze hebben soms 1, 2 of 3 bedden. Ze slapen in of onder het bed. Soms loopt het huisje onder wegens de regen en zetten ze hun bed buiten (het bed heeft pootjes en daardoor liggen ze nog net niet onder water). Deze sloppenwijk was veilig, er woonden ' gezonde' gezinnen. Wat me opviel aan de bezoeken en ook de verhalen van de social worker was dat bijna alle mannen veel drinken. Alle gezinsleden werken heel hard om genoeg geld te hebben om rond te komen en vaak maakt de vader het geld dan op aan drank. Daar breekt mijn hart van als ik dat hoor. Het gebeurt hier vaak dat een man met een vrouw trouwt wegens de bruidsschat. Als ze dan niet genoeg goud of geld mee brengt, verbrand de man haar soms levend, om met een andere vrouw te kunnen trouwen en daar waar geld uit te halen. Er zijn veel dingen die hier zo oneerlijk zijn. Ik zie mensen die kei hard werken, vaak maken ze 10 of 12 uur op een dag en werken 6 dagen in de week. Als ze thuis komen moeten ze eten koken, schoonmaken, wassen (zonder wasmachine) en dan nog is het maar net – of net niet- genoeg. Vaak omdat de man het dan weer wegdrinkt. Ik ben aan het nadenken wat we hier aan kunnen doen. Het lijkt wel vechten tegen de bierkaai, maar ik weet dat er altijd meer mogelijk is dan je ooit zou kunnen bedenken. 

Gelukkig wordt ik heel blij van het weeshuis; de kinderen zijn zo ontzettend blij en dankbaar, dat straalt van hun gezichtjes af. En het feit dat ik iedere dag 126 kinderen zie die een goede opleiding (basisschool) krijgen waar ze Engels leren en nog veel meer waardoor ze hun eigen leven en dat van hun familie kunnen veranderen, dat maakt ze dan zo blij. Ik ben wordt er blij van dat ik iets kan doen wat echt belangrijk is. Ik hoop dat ik nog vaker mee kan gaan op de huisbezoeken. De keer dat ik mee ben geweest heeft Rose alleen maar gehuild, ze weigert de fles pertinent. Buiten dat is Rose is heel erg blij hier. Ze lacht nu nog veel meer dan thuis en ontdekt allerlei nieuwe geluidjes. Deze week heeft ze ook geleerd zich om te rollen en ze schaterde gisteren voor het eerst van het lachen. Een groot stuk van mijn tijd op het werk besteed ik aan voeden en verschonen e.d van Rose, en ik tap ook melk af voor een baby'tje in het weeshuis. Ik ben blij dat ik dat kan doen, voel me wel Paula de Koe. Rose ligt elke dag op een kleedje naast mijn bureau. Erg gezellig. In dat opzicht is India echt een babyland; je kan je baby overal mee naar toe nemen. Zelfs naar de bioscoop, dat is daar de gewoonste zaak van de wereld. Ook als je baby hard huilt in het openbaar stoort zich daar niemand aan, maar probeert iedereen je baby te troosten. Zo, ik zie op eens dat het een heel lang verhaal is geworden… veel te beleven hier. Het is hier in ieder geval erg leuk, ik geniet enorm van het werk en ook van dat alles hier anders gaat (dat is soms ook wel irritant, maar nu ben ik iig nog in de fase dat ik het allemaal wel amusant vind). Je hebt hier ook heel snel gesprekjes met mensen op straat, in de winkel, politiebureau e.d. Ik moet wel oppassen dat ik op straat geen mannen aankijk, want dan denken ze hier dat je met ze wilt vrijen. Tot de volgende keer!

Permalink | Leave a comment  »

Just another short update of what we've been experiencing in the last week

• Our broker is a funny woman who comes by every now and then
  People here are as curious to us as we're to them, or even more: she will literally inspect every room, including the fridge, asking questions about our life;
• Getting gas and a stove can be complicated
  Maybe that's because of the funny broker again, she would arrange the gas cylinder for us, but then it turned out that she'd gotten a "black" one, saying we couldn't have one from the government, now it turned out we paid too much and getting a government one wouldn't be a problem, still waiting for her to take it back...;
• Shopping... 
  Yesterday we went to BigBazaar which is quite a good and big grocery store, once you get over the point that everyone is looking at you, it's actually not bad. Until you get to the check-out: I'm the kind of person that's get cranky at Albert Heijn when there are more than 3 persons at each row. Yesterday I knew I had to change, getting through our row took about 45 minutes, while there were only 3 customers in front of us... They're just slow, not used to supermarkets, or credit cards yet. I guess (and hope) it will be much different in only a few years...
• Painting
  Before we came there had been some leaking in our appartment. They had already fixed it (leaving everything dirty), and would come back one time to do the painting. That 'one time' happens in the middle of a day, funny lady broker calls me up shouting at me that I've got to come home, which I couldn't immediately. Anyways, she'd found her way and when I arrived home the owner was sitting at our table looking at two funny guys doing painting. After a while also their bosses appear, so there's a team of 4 guys taking care of just a few square meters of painting, two working, two talking... Quite soon you understand why they need more than a billion people in this country.
• FRO
  If one would ever complain about Dutch bureaucracy I would take him here straight away. The most hated words here by foreigners is probably the FRO or Foreigners Registration Office. You need to have yourself registered there if you plan to stay more than 180 days. And you need to have that done within 15 days after arrival. And you need a document from the police which you have to get within 24 hours after arrival (which is impossible because for example your lease agreement and other documents are required, which you will never get within that time). Anyways, we're very lucky to have friends here who have gone through all kinds of time-consuming processes already. Tomorrow is the big day; according to the lists we have all our documents prepared and we're going there. Funny broker + old lady the house owner are coming too, which is required :).
• Police
  So, a little bit later than 24 hours, I made it to the police station today. Our friend Daniel had a name of a local angel, Mr. Aiwade. Most governmental things in India are (at least) in English. Except for the police station, where you can't even make up that you're at the police station because even the police logo doesn't contain any latin letters. Anyways, somehow I got to Mr. Angel within 2 minutes and within another 10 minutes I was on the back of his motorbike (without a helmet, oh well it's a cop guy). He spoke English, was quickly OK with the documents, asked me all kind of weird questions and then wanted to see my house. I was happy for it, saved me from getting a rickshaw home! And on the way back he even paid at the Xerox (where I had to make photo copies of our passports).
• Internet
  There is this guy in town who does "Internet". It's the Indian version of the Dutch person that drives a leased Seat Leon and installs networks at people's homes in the evenings for black money. The Indian version has fast hair, but still comes in on bare feet. And he always takes an extra guy to unwrap devices and tools. Few days ago he came, went to have a look at the balcony, then the roof of our building. 30 minutes later he comes back, there is a black network cable coming from the roof of the building through our bedroom window and somehow... there's Internet. Well, on a wire in the bedroom which would stop working every minute. (Tonight he came back and now it just works fine, wirelessly). Still a bit slow though, but well, it's coming from the roof...

Oh, we forgot the cable to download the pictures from the camera, we're working on it :)

(This all happening in our private life, working-life is going very well, I hired some good people who will start in a few weeks, and the office is running like it should. Paula is really enjoying her days in the school and at House of Hope, I'll make her write something this weekend!)

Permalink | Leave a comment  »

After a good flight on wednesday we arrived in dark and rainy Mumbai where we made a good hotel-pitstop. Yesterday we arrived "home" in our very nice appartment - except for some monsoon-leakage, which had already been fixed but still waits on repainting. We were both quite confused, coming home to what is not yet really your home. It was good to go out shopping for all the stuff you need in a house including a fridge, which was already delivered this afternoon ;).

We will be posting more once we have our Internet at home, and also upload some pictures. We're glad to see how Rose is doing so well, always smiling or "singing", even on the flight and she doesn't seem to care so much about the temperature. The weird thing was to feel like an attraction when taking her to the shopping mall, without overstating EVERYONE wanted to grab a sight of her, I guess we have to find a way to live with that...

I'm now in the office to prepare my first working day tomorrow - I'm getting my first employee candidates coming in for interviews!

Talk to you all soon!

Permalink | Leave a comment  »

Preparations

Hi! A little more than two weeks from now, we'll be off to India! We're almost ready, visa's have been issued, tickets booked, house subrented... Almost ready for packing our bags!

What will we be doing?

Paula is going to work for http://brightstareducation.org, a primary school that provides high-quality education to children living in slums, that normally wouldn't be able to get good education at all. Paula will be starting off new projects to connect the slum area's around the school, she'll be telling more about this soon!

And I will be starting a subsidiary for Changer (http://changer.nl). This will be an office specialized in the development of Risk Management software, see more on http://changer.in.

Busy times

It's a busy time for us and I guess it will be again once we arrive in Pune. Thus, don't expect too many updates here but we will try to keep you updated!

Permalink | Leave a comment  »