Normal 0 false false false NL JA X-NONE

 Hoi. Hier weer een stukkie.

Er is iets wonderlijks gebeurd; ik rijd auto. Ja, in India. Ik was altijd heel gespannen voordat ik ging auto rijden op de Nederlandse snelweg. Inhalen vond ik vaak eng. En nu rijd ik dus in India, in mijn eigen Maruti Suzuki A-star. Ik ben erg trots op mezelf en voel me echt een star. Eerst wilde ik geen auto rijden hier, maar als witte neus werd ik zo vaak lastig gevallen dat ik me nog veiliger voel in het Indiase verkeer dan alleen lopend of op de fiets.

Ik zal even beschrijven hoe het in de auto gaat.: ik rijd de society uit waar bij het hek altijd gezellige watchmannen staan. Ze kijken vaak erg serieus, als ik hi / namaste zeg zeggen ze vaak niks terug. Maar ze hebben het wel gezellig met elkaar. Watchmannen gebaren ook, maar wat ze bedoelen is me een groot raadsel. Laatst reed ik het hek uit toen een watchman me gebaarde dat ik kon rijden (dacht ik). Toen kwam er opeens een auto met een noodvaart aan scheuren terwijl ik net de weg op reed. Ik schrok heel erg want ik had bijna een botsing.

Als je dan de weg oprijd gebeurt het volgende; niemand denkt in oorzaak – gevolg. Aan 2 kanten halen motors je in. Soms komt er een motor vlak voor je motorkap de weg over steken. Zelfs op de snelweg steken mensen doodleuk de straat op zonder op of om te kijken, soms met een baby op de arm. Als er obstakels (onder andere koeien) op de weg zijn, blijven de inhalende motorrijders gewoon inhalen zonder je ruimte te geven Als je dan moet remmen wordt er luid getoeterd (dat wordt er zowieso de hele tijd gedaan). Uitwijken moet je tijdens drukte echt niet proberen. Een kruising is ook grappig. Mensen rijden zonder te kijken een kruising op en kijken dan wat er gebeurt. Als er iemand in de weg staat is het altijd kijken wie stopt en wie niet, maar op de een of andere manier gaat het toch meestal wel goed. (even voor mijn ouders: het is niet elk ritje zo hoor). Ik heb in afgelopen maanden een paar ongelukken zien gebeuren, maar altijd met motors. In de auto zit je dan toch aan de goede kant.

Als je weer terug komt kom je de watchmannen weer tegen bij de society gate. Ze geven dan aan wanneer je naar binnen mag rijden. Dat doen ze ook als ik op de fiets ben. Op zich past een fiets en een auto best naast elkaar en er is zelf nog een apart hekje voor voetgangers / fietsen, maar toch moet ik officieel eigenlijk stoppen van ze als er een auto uit komt. Gelukkig hebben ze nu ook door dat een fiets door het aparte poortje kan.

Vandaag gaf er 1 me een gebaar dat ik het hek in kon rijden (dacht ik) met de auto. Toen bleek dat er tegelijkertijd ook een auto uit ging. Ik keek naar de watchman maar die wist het duidelijk even niet meer. Toen maar achteruitgereden onder veel getoeter van voorbij rijdende auto’s, en toen was het probleem opgelost. Volgens mij staan de watchmannen er toch vooral voor de show.

Permalink | Leave a comment  »

Afgelopen week is een moeilijke week geweest voor het nieuwe kleine meisje; haar naam is Manevi. De eerste nachten heeft ze veel gehuild en om mama geroepen. De dagen er na raakte ze wat meer gewend. Als de staf haar vroeg of ze naar haar mama wilde zei ze heel hard nee. Ze klampte zich erg aan mij en andere stafleden vast en wilde niet loslaten. Alleen spelen lukte haar niet, ze wilde alleen maar op schoot zitten.

Een paar dagen er na kwamen haar vader en moeder opeens samen binnen. Het bleek dat de vader zijn vrouw en dochtertje als vermist had opgegeven en dat de politie naar hen gezocht had. We kwamen er achter dat de moeder voor een gedeelte gelogen had. Haar man zorgde wel goed voor haar maar deed ook dingen die heel naar waren, daarom was ze weggerend. Nu wilde hij wel graag voor Manevi zorgen.We moesten een paar dagen wachten om de documenten te tekenen dat HoH de voogdij weer overdraagt aan de ouders.

Manevi was heel blij om haar vader te zien en rende op hem af. Ze wilde niet naar haar moeder toe.Toen ze weer weg waren was Manevi weer heel verdrietig en riep 's nachts veel om haar vader. Vandaag was ze ook niet te troosten en je kon zien dat niet wist wat ze met zichzelf aan moest. Opeens kwam haar moeder binnen lopen en later kwamen haar vader, opa en oom ook. Manevi klampte zich aan haar moeder vast, maar leek niet heel blij. Ook bleek Manevi nog een zus te hebben, die kwam ook mee. De documenten werden getekend. De moeder zei eerst dat ze weer bij haar man zou wonen. Later zei ze weer dat ze niet bij haar man ging wonen maar met een andere man wilde trouwen. Toen zei haar huidige man dat hij dan niet meer voor Manevi zou zorgen. Daarop zei de moeder dat ze dan toch bij hem zou wonen. Ik ben erg benieuwd hoe het nu verder gaat. Het is in ieder geval zeker dat de thuis situatie niet stabiel is. Ik maak me zorgen om hoe het nu verder met haar en haar zus gaat. We kunnen weinig doen maar ik bid echt dat ze geliefd zullen worden en hoop op een mooie toekomst voor hen!

Permalink | Leave a comment  »

Normal 0 false false false NL JA X-NONE

Er is vandaag iets raars gebeurd. Ik was even in de school aan het werk en ging toen terug naar House of Hope. Daar zat opeens een nieuw meisje van 2,5 jaar. Ze was gebracht door 2 vrouwen (zussen) die HoH kennen. De man van een van deze twee vrouwen liep 4 dagen geleden ’s avonds door een parkje. Daar zat een meisje van 22 met een klein meisje. Hij vertelde haar over Jezus, zei begon ook te vertellen. Ze zei dat haar man haar wilde verkopen in de prostitutie en dat ze toen weggerend was. Haar dochtertje was bloot en zij zelf had ook weinig kleren. Ze zei dat ze geen geld had en nergens heen kon. De man besloot haar mee te nemen naar huis, zijn vrouw gaf haar eten en verzorgde haar. De volgende dag werd ze naar de moeder van de 2 zussen gebracht. De moeder is erg oud en kan bijna niets. Daar mocht ze blijven wonen zodat ze voor haar kindje en voor de oude moeder kon zorgen. Het meisje van 22 zei dat ze even wat ging kopen voor haar dochtertje, maar kwam niet meer terug….

Daar zat dat kleine meisje opeens in House of Hope. Ze was gebracht door de twee vrouwen. Ze zat rustig, alsof er niets gebeurd was. Ze was door de staf van HoH in bad gedaan, had eten gekregen en had kleren gekregen. Ze ging even liggen slapen op een kleedje. Toen zagen we ineens dat ze blauwe plekken had en dat haar middel opgezwollen weg. Als je het aanraakte duwde ze haar handje weg, het deed echt zeer… Zo zielig…. Ik probeerde zoveel mogelijk informatie te krijgen van de twee dames, zodat het meisje later tenminste iets zou weten over haar moeder en waarom ze weggebracht was. Ze wisten echt weinig over haar. Ze kenden haar niet, hadden haar geholpen en opeens was ze weggelopen zonder haar kind. Zelfs haar naam wisten we niet.

Opeens kwam de moeder van het meisje binnen lopen! Ik hoorde toen dat 1 van de twee vrouwen de hele dag in de riksja op zoek was geweest naar de moeder. Na uren had ze haar eindelijk gevonden. Ze wilde niet mee naar HoH maar was toch gegaan op voorwaarde dat ze haar dochter daar wel kon achterlaten. Dat wilden de twee dames niet, maar ze hoopten maar dat de moeder nog van gedachte zou veranderen en samen met haar kind in HoH zou blijven.

Daar kwam ze binnen. Haar dochter rende naar haar toe en kroop op schoot. De moeder knuffelde haar en gaf haar een kusje. Vervolgens zei ze dat ze niet in HoH wilde wonen en haar dochter achter wilde laten.. Onbegrijpelijk!! Haar ogen stonden koud vond ik. We hebben heel lang met haar gepraat en haar gezegd dat het vreselijk is dat een kind zonder moeder opgroeit. Ze bleef bij haar mening. Uiteindelijk bleek dat ze verliefd was op een man en met hem wilde trouwen, maar dat hij dat niet wilde als ze haar kindje bij zich hield. De moeder vond de man dus belangrijker dan haar kindje. Vreselijk.

Ja, wat moet je dan doen? We zouden de moeder kunnen verplichten het kindje mee te nemen. Maar je weet dat de moeder toch weer weg rent van haar kind. En als ze dat niet doet, zit ze bij een man in huis die haar niet wilt. Het is dan grote kans dat het kindje geslagen word of nog erger…

We besloten om haar in ieder geval tijdelijk op te nemen en verder te kijken waar ze het beste kan blijven. De moeder tekende schijnbaar moeiteloos een document waarbij ze zegt dat ze afstand neemt van haar kind, met haar kind op de arm! Hoe bizar! Toen ze wegging zei ze geen gedag en zwaaide niet. Ze liep gewoon weg.

Toen ik thuis kwam stond Rose me al weer op te wachten. Ze was heel blij en liep snel naar me toe. Wat ben ik blij dat ik haar nooit weg zal geven!

Permalink | Leave a comment  »

Hai lieve allemaal. Het is weer even geleden dat we geschreven hebben hoe het met ons gaat: het gaat goed. Ik had een flinke dip in november en december; Rose vroeg steeds meer aandacht en ik kon eigenlijk niet meer met haar naar school of House of Hope. Daardoor was ik veel thuis en dat is niks voor mij. Ik verlangde echt terug naar Nederland om lekker met vriendinnen te kunnen kletsen en leuke dingen te doen ipv alleen in huis. Gelukkig kwamen in december 2 vrienden van Ruben en in januari mijn ouders. Dat was echt helemaal leuk. Petra (Rubens zusje) kwam ook nog op bezoek en nu is mijn vriendin Hilda er voor 5 weken; wat een feest! Ook begon in januari een nanny; zij is de zus van Agnes met wie ik veel samenwerk in House of Hope en Bright Star Education. Ze heet Helen en zij en Rose zijn hele dikke maatjes, dat is echt super fijn. Helen gaat heel erg leuk met Rose om dus ik kan Rose met een gerust hart bij haar laten. Overdag kan ik nu vanalles doen, dat vind ik zo fijn! Eindelijk!

Ik ga nu regelmatig mee op huisbezoek in de sloppenwijk. Ook ben ik veel in House of Hope om de staf te helpen en dingen te leren. Verder geven Agnes en ik training aan vrijwilligsters die nu ook huisbezoeken doen in de sloppenwijken. Dat gaat echt goed en ze pakken het heel goed op! Met 1 klas van Bright Star Education hebben we nu elke week een Skype gesprek met een basisschoolgroep 7/8 in Nederland. Het is een school waar ik bij mijn werk als Buurtschoolwerker in Nederland veel mee samen heb gewerkt. Het project is echt super leuk; de kids leren elkaar steeds beter kennen en leren heel veel van elkaar. Heel grappig. 

Sinds februari zijn we verhuisd naar een andere society. Onze nieuwe appartement is heel relaxt: het is heel licht en er is zelfs een gemeenschappelijke sportruimte en zwembad! Vanavond zwommen Ruben en ik daar terwijl we naar de sterren en vleermuizen keken.
Een nadeel van ons nieuwe huis is dat kakkerlakken hier wonen. Die hadden we in ons oude huis ook wel, maar hier hebben ze er flink op los gepaard geloof ik. Afgelopen zaterdag is er een mannetje gekomen met een grote gifbus. Je moet er maar niet over nadenken dat dat dus allemaal in ons huis is gespoten... Toen we na een dag weer terug kwamen in ons huis zagen we een hoop kakkerlakken nog steeds vrolijk rondlopen... Hilda vond er zelf 1 in haar nek toen ze net lekker in bed was gaan liggen. Ik geloof dat wij het gif vervelender vonden dan de kakkerlakken...

De zomer begint door te breken. Het wordt iedere dag een beetje warmer en plakkeriger. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat we naar Nederland vluchten... Gelukkig is in ons huis nu in 1 kamer airco. Ik moet er niet aan denken hoe het voor de mensen in de sloppenwijken is, daar wordt het echt smoorheet en daar is natuurlijk helemaal geen airco...

Rose wordt zondag 1! We vieren her zaterdag in het weeshuis en zondag hebben we een aantal mensen uitgenodigd. Ze begint steeds meer te babbelen en spreekt soms al een paar woordjes Hindi. Rose is ook dol op Indisch gekruid eten terwijl een Hollandse hap er toch vaak minder goed in gaat. Ook stapt ze al lekker veel rond, maar ze denkt dat ze alleen kan lopen als ze zich ergens aan vast houdt. Tot de volgende keer!

Permalink | Leave a comment  »

Normal 0 false false false NL JA X-NONE

Een tijdje geleden schreef ik op onze blog dat ik een kinderdagopvang wilde starten. Na veel nadenken en praten met mensen ben ik op een ander idee gekomen. Dat zal ik nu even uitleggen:

In de sloppenwijken in Pimpri zijn veel mensen met problemen en veel kinderen zijn daar de dupe van. Het grootste probleem is dat veel mannen alcoholist zijn. Als ik de verhalen moet geloven is een overgroot deel van de mannen in de sloppenwijken aan de drank. Deze mannen zijn vaak gewelddadig naar hun vrouw en kinderen. Ze schreeuwen en maken ’s nachts ruzie zodat de rest van het gezin vaak niet goed kan slapen. Veel mannen slaan hun gezin ook. Veel mannen hebben geen baan (omdat ze niet elke dag willen werken of omdat ze geen goede baan kunnen vinden). Hierdoor hebben veel families te weinig geld voor eten / huur etc. Veel vrouwen besluiten daarom om te gaan werken, maar laten hun kind dan achter zonder goede zorg. Andere vrouwen blijven bij hun kind maar hebben dan heel weinig geld. Sommige vrouwen zijn bij hun man weg en wonen bij familie. Tijdens de huisbezoeken zie ik vooral veel hopeloosheid. De mensen voelen zich gevangen in hun situatie en hebben geen hoop of geloof voor verandering in hun leven. Veel vrouwen voelen zich gevangen in een slecht huwelijk of zitten vast in armoede. Wat veel moeders pijn doet is dat hun kinderen hier ook in zitten.

Wat ik graag wil is dat er hoop bij de mensen komt. Een dagopvang is een mooie oplossing voor overdag, maar iedere dag moet het kind ook weer naar huis. En de invloed van thuis is veel groter dan van een dagopvang. Ik wil graag dat er een blijvende verandering in de gemeenschappen komt. Echte verandering komt als de mensen zelf veranderen. Wat ik zie en hoor is dat mensen vaak niet de verantwoordelijkheid nemen voor hun leven en hun kinderen. Dat komt denk ik door gebrek aan goede voorbeelden en hoe het wel kan of doordat mensen door de wanhoop het niet meer zien zitten. Tijdens huisbezoeken zie ik dat mensen soms geen oplossing weten voor een heel simpel probleem, omdat hun hoofd al zo vol zit of omdat ze gewoon honger hebben en eerst zekerheid willen of ze die dag wel eten hebben.

Ik ben in contact gekomen met een man die al 15 jaar community work doet in verschillende gemeenschappen (www.communitylifecompetence.org en www.affirmfacilitators.org). Hun visie is dat je eerst een vertrouwensband met mensen moet aan gaan. Dat betekent naast hen staan, liefde tonen, luisteren en delen in hun problemen. Ook betekent het hen inspireren om zelf verandering te brengen in hun eigen leven en gemeenschap. De insteek is dat ieder mens capaciteit heeft om zelf verandering te brengen en dat daar niet een of andere hulporganisatie voor nodig is. In gebieden waar veel hulp verleend is, kunnen de mensen vaak het gevoel hebben dat ze zelf weinig kunnen of weten. “De buitenlanders kwamen ons altijd vertellen hoe het moet, maar door de nieuwe manier van werken heb ik het vertrouwen in mezelf gevonden. Ik kan zelf impact hebben in mijn omgeving en een verandering brengen!” Dat is mijn droom. Ik weet nog niet echt hoe we dit kunnen doen maar ik geloof dat dit gaat komen. Ik vertrouw dat God ons dat gaat laten zien.

 Als je een organisatie zoals een dagopvang begint heb je altijd de voortdurende druk van fondsen werven en goed personeel vinden en aansturen. Door de nieuwe manier van werken komt de verantwoordelijkheid bij de mensen zelf te liggen. Je  gaat dan aan de slag met de dingen die de mensen zelf willen veranderen. Zo heb je mensen die gemotiveerd zijn en het zelf willen dragen. Wij kunnen hen dan vervolgens daarin ondersteunen. Het mooie is ook dat deze manier als een olievlek werkt. Als er verandering komt in een gezin, wil dit gezin dit ook delen met familie en vrienden. De buren zien de verandering ook en raken ook nieuwsgierig. Zo is deze manier van werken in een bepaalde community in India gestart en na een jaar bleek dat de verandering in een aantal andere gemeenschappen ook gekomen was terwijl de organisatie daar zelf niets vanaf wist. Als mensen zelf enthousiast raken verspreidt het zich vanzelf!

(Een aantal mensen hebben al geld gedoneerd voor de dagopvang. Mijn plan voor dit geld is nu dat ik het wil gebruiken voor training van de social worker en staf van House of Hope en Bright Star Education. Ook wil het graag gebruiken voor vervoerskosten voor huisbezoeken en andere kosten die nodig zijn om mensen in de sloppenwijken te helpen verandering te brengen. Als je geld hebt gegeven en je wilt liever niet dat het geld voor dit doel gebruikt wordt, kan ik het terugstorten of geven aan Bright Star Education en House of Hope. Als je graag geld wilt overmaken voor de nieuwe manier van werken, kun je er beter nog even mee wachten. Ik wil zelf eerst meer duidelijkheid over hoe we het aan kunnen gaan pakken. Als ik meer duidelijkheid heb zal ik het laten weten. )

Ik ben erg benieuwd hoe het allemaal vorm gaat krijgen en wat er gaat gebeuren. Ik zie er in ieder geval heel erg naar uit om hoop te kunnen brengen en een verandering in de levens van kinderen, ouders en families!

 Warme groetjes,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Op verzoek ook nog even de gegevens van Bright Star Daycare:

Bright Star Education

www.brightstareducation.org

Bright Star Education

ABN-Amro Bank 601450329 onder vermelding van Bright Star Daycare

House of Hope

www.indiahouseofhope.org

Permalink | Leave a comment  »

Hoi allemaal! 

Het is lang geleden dat we wat geschreven hebben! Op den duur voelen we ons niet zo 'nieuw' meer en raken we wat meer gewend aan alle grappige en gekke dingen in India. Dan kom je ook minder snel op het idee een stukje te schrijven. Ik mag elk kwartaal een stukje schrijven voor de nieuwsbrief van mijn oude werk bij Stichting Buurtwerk Alexander. Ik dacht: die zet ik ook even op onze site. Hier komt' ie:

Permalink | Leave a comment  »

De Indiers houden van zoet:

-       - wat je hier overal krijgt is chai: thee met melk en heel veel suiker

-        - overal zie je sweetshops: winkeltjes waar je allerlei soorten ‘gebakjes’ kan halen, maar het zijn geen gebakjes. Het zijn een mierzoete vette hapjes in allerlei vormen. Die delen mensen ook uit tijdens de feestdagen. Wij waren dus ook erg ‘blij’ met een bordje zelfgemaakt sweets van de buren : (

-        - Sommige ‘vla’ is hier zo zoet dat je pijn krijgt aan je tanden. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets zoets geproefd.

-       - De liefde voor zoet wordt hier letterlijk met de paplepel ingegoten. Voor Rose kocht ik vrolijk een paar pakjes babycereals waarmee je rijstepap voor baby’s kan maken. Toen ik ze aangeschaft had kwam ik er achter dat daar 14% suiker in zit! Vandaar dat Rose die papjes als een dolle naar binnen werkte…

-       - Zelfs in gewone babymelk zit een hoop suiker.

-       - Als ik even niet oplet en Rose zit bij een Indier op schoot, dan schuiven ze zo een ‘sweet’ naar binnen. Obers in restaurants komen met lolly’s of geconfijte vruchtjes voor haar aanzetten…

Be Behalve van zoet houden Indiers ook wel van een (of een heleboel) feestje(s). Laatste maanden is er eigenlijk altijd wel een of ander feest. Afgelopen 10 dagen was het hier Diwali, het feest van het licht, datis eigenlijk een soort kerst. Overal hingen lichtjes en lampionnen en er was heel veel vuurwerk. En dat vuurwerk is HARD! Soms leek het gewoon oorlog hier. Als ik een avondje rustig probeerde te werken schrok ik me elke keer weer een hoedje. Rose werd af en toe huilend wakker van de herrie, maar na een paar dagen was ze er wel een beetje aan gewend. De foto is genomen tijdens Diwali wat we vierden in House of Hope (het weeshuis). Je ziet alle kinderen, de Indiase staff, 3 Nederlandse stagiaires en een paar Amerikanen die werken in de school of het bedrijf dat Frank & Nicole (het NL dat wij kennen)hebben opgezet. 

Dat vuurwerk begon 1 dag zelfs om 06.00 uur ’s ochtends en ging het de hele dag door tot ’s avonds laat. De andere 9 dagen waren het de middagen en de avonden. Maar verder was het Diwali feest heel erg leuk en gezellig. We hebben het samen met de kinderen in House of Hope gevierd! Er was heel lekker eten (en natuurlijk een boel sweets) en een paar kinderen waren me ’s middags komen helpen met het bakken van 2 appeltaarten.

 Rose is ook erg zoet en ze kruipt!! Ze rommelt doet kastjes open en gaat er in zitten rommelen. Als ik niet oplet likt ze de keukenvloer. Speeltjes slaat ze de kamer door, daar kan ze lang zoet mee zijn! Ook kan zelf gaan zitten. Dat is allemaal onwijs gezellig, maar het is nu wel opletten geblazen!

Ik kom er nu achter hoe veel tijd het kost om een baby te hebben die eet. Ik kan de hele dag zoet zijn met hapjes maken (tja, de kant-en-klare baby voeding is hier geen succes), eten geven, vervolgens alles weer schoonmaken, weer eten maken enz. En dan de was en het huis schoonmaken enz. Ik heb 1 week een meisje in dienst genomen die op Rose ging passen en me hielp met eten koken, schoonmaken en op Rose passen. Dat was erg leuk, het klikte goed en we hadden veel plezier samen. Ze leerde me ook een hoop Marathi (de lokale taal hier). Helaas pasten haar werktijden niet bij mijn schema, dus ben ik op zoek naar een ander meisje. Als dat is gelukt kan ik echt gaan beginnen met het opzetten van een Daycare en kan ik mee op huisbezoek de sloppenwijken in!

 Verder is het contac met de kids in HoH echt heel leuk, het zijn zulke geweldige kids! Ruben is al een paar keer met een aantal jongens naar een voetbalwedstrijd geweest en is ook met ze wezen voetballen afgelopen zaterdag. Als ik de dag daarna dan in HoH ben raken ze er niet over uitgepraat, zo leuk vinden ze dat!

 Heimwee slaat nu af en toe wel toe, dan mis ik mijn vriendinnen en familie heel erg! Mailen doe ik gelukkig veel, maar praten is toch leuker! Ik geniet erg van de mensen hier; ze zijn heel hartelijk, vriendelijk, nieuwsgierig en uitbundig. Dat vind ik zo mooi! Ze zijn echt heel blij met een klein cadeautje, tijd die je met ze doorbrengt. Heel wat anders dan in het koudere Nederland. Maar ik zou toch graag even naar Nederland kunnen om iedereen even te zien en te knuffelen. Toch ben ik blij dat ik nu hier ben!  

Een dikke knuffel per blog,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Afgelopen 2 maanden hebben we al 2 keer bezoek uit NL gehad: Jos & Kamilla (Rubens zakenpartner en vriendin) en Huibert & Ineke (vrienden van de studentenvereniging waar we op zaten). Dat was super gezellig! We hebben de touristische plekjes van Pune gezien (zijn er niet zoveel..), veel autopech gehad maar vooral van ze genoten! We zijn wezen zwemmen, karten, pizza-eten, naar een super mooi stadje in de bergen geweest, wezen winkelen e.d. Onze voorraad pannenkoekenstroop en belegen kaas is ook weer aangevuld! (voor even, tis zoo lekker) Leuk ook om te kunnen laten zien waar wij werken en hoe ons leven er uit ziet.

De feestherrie is hier grotendeels achter de rug, maar we zitten in het feestseizoen dus er is altijd wel iets hier. 

Tijdens de huisbezoeken van de social worker komt duidelijk naar voren dat er behoefte is aan een dagopvang voor de kids. Veel kinderen die op school zitten, komen alleen thuis in de sloppenwijken. Het is daar zo hutje-mutje dat er geen plek is om te spelen en er wordt veel drank gebruikt. Er zijn dus altijd wel dronken mensen. In sommige sloppenwijken is er ook prostitutie en wordt er drank en drugs gemaakt en verkocht. Omdat alles zo dicht op elkaar 'gebouwd' is ziet iedereen alles van elkaar. De kids zien dus ook alles.. Er is dus een hoge nood aan opvang. Ik ben begonnen om daar plannen voor te maken. Ik heb uitgezocht hoeveel het kost een appartement in de buurt van de school te huren, hoeveel personeel en eten kost e.d. Een aantal ouders hebben hun kind al 'aangemeld'.  De ouders moeten zelf voor hun kind betalen, maar de werkelijke kosten zijn veel hoger dan ze kunnen betalen. Nu ga ik op zoek naar mensen die deze kids willen sponsoren. Binnenkort stuur ik een mail naar bekenden met de persoonlijke verhalen van de kids en de vraag om sponsoring. Ook wil ik kijken of ik een grotere organisatie kan vinden die het project wil sponsoren. Dat kost veel tijd, maar dat zou wel heel mooi zijn!

Je kan niet vroeg genoeg met een (leeg) biertje beginnen! Zoals je ziet gaat het met Rose gaat heel goed. Ze is al 7 mnd nu, is super vrolijk en kan al heeel snel rollen, zelf zitten, zelf eten (lees kliederen) hard gillen als ze in bedje gelegd word en doorheeft dat ze moet gaan slapen, giechelen en schateren enz enz. Bij mij in de draagzak is haar favoriete plekje; dus ik ben nu gespecialiseerd in vanalles doen met een draagzak om. A.s. donderdag ga ik naar een kookworkshop, dus dat wordt ook koken met baby in draagzak.Met mijn buurmeisje ga ik sinds een paar weken 2 a 3 keer per week naar de sportschool; de trainer is weet niet van ophouden dus als ik thuis kom kan ik alleen nog maar liggen. Maar ik voel me dan wel voldaan. Met dit buurmeisje heb ik echt leuk contact. Ze is een hele leuke meid. Ze is getrouwd en woont bij haar schoonfamilie in. Ze kent nog weinig mensen dus we zijn allebei heel blij met elkaar : )

Ruben heeft nu al 4 mensen in dienst en is op zoek naar een kantoorpand meer richting het centrum. We willen ook heel graag stroopwafels gaan verkopen hier aan de rijkere mensen en het geld mooi aan House of Hope en Bright Star Education geven. We hebben al een aantal Indiers stroopwafels laten proeven en ze zijn er niet meer bij weg te slaan. Wie weet!

Warme groetjes (het is hier even een soort mini-zomer, over 3 weken moet dat over zijn en begint de 'winter')

Permalink | Leave a comment  »

Er zijn een boel goden hier, maar de belangrijkste zijn de olifant en de aap. Apen zie je langs de snelweg, olifanten zie je overal langs de weg; van plastic. Het is nu Ganpati; het feest van de olifantengod. In elke straat zie je nu in elkaar gefabriceerde hutjes van golfplaat met een ganeh (olifantenbeeld; een mensenlijf met een dikke buik en een olifantenkop erop). In sommige straten zijn er wel 20 van die hutjes. Het feest betekent vooral herrie. Elke avond is het weer feest, ook in onze society. Het geluid is zo hard dat als je alle ramen en deuren dichtdoet je nog steeds het gevoel hebt dat je op een festivalterrein vlak naast de grote tent staat. Vanavond stonde hele society te dansen en te trommelen, wel gezellig. Maar ook vreemd; een grote ganesh op een kar waar iedereen voor aan het dansen was. De kar was op weg naar een rivier, aan het eind van het feest (dat variert per gemeenschap tussen de 5 en 10 dagen). Daar worden dan alle ganeshen ingegooid. Moet je voorstellen dat de hele stad met 6 miljoen inwoners per gezin 1 zo'n beeld in huis heeft gehaald en ook in elke straat nog een of meer hele grote beelden heeft, en dat die allemaal in de rivier komen. Enorme vervuiling dus. Tot zover de olifant. Een echt olifant heb ik hier trouwens nog niet gezien.
Dan de aap; die hebben we dus wel gezien langs de snelweg. Verder heb je hier heel veel broodjes aap verhalen over heel veel onderwerpen. 1 daarvan is hoe je met babies om moet gaan. Als mensen hier een baby zien gaan ze hard klappen, met hun vingers knippen, de baby door elkaar schudden, de baby in de wang knijpen, voor de baby te roepen en te scrheeuwen, de baby uit je handen pakken en vervolgens aan een hoop mensen doorgeven. En als de baby dan begint te huilen, lekker laten huilen. "Daar wordt ie ' touch' van. En dan mag ik niet naar m'n kindje kijken. Andere 'tips' die me gegeven worden:
- als een baby huilt moet je hem suiker geven 
- je moet je baby echt wel na 3 maanden vast eten geven. 
- je moet thuis een brok zout in stukjes breken; dat helpt tegen mensen die naar je baby kijken (dat is slecht voor je baby)
- je moet je baby oogpotlood op doen; dat is mooi en gezond (daar zitten medicijnen in)
- je moet een baby honing geven
- een kleine baby geef je chocolademelk en koekjes
- een baby gaat rond 22.00 uur naar bed (en alle kinderen ook) en staat vroeg weer op
- babies geef je snoepjes op een stokje
-  als je baby niest mist 'ie iemand (meestal opa of oma)
-  bij een baby doe je altijd de ventilator aan
Het kost me best veel moeite om Rose bij me te houden en de hele goegemeente op straat, in het weeshuis en in de society te weerhouden om in Rose's wangen te knijpen, haar aan te raken, foto's te maken, te schreeuwen, te laten schrikken, door elkaar te schudden etc. maar het lukt steeds beter om de mensen hier duidelijk in te weigeren. 
Zo, tot zover de aapjes en olifanten. Het is al laat, dus met een grote snuit blazen we het verhaaltje uit. 

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Maandag 22 augustus

Zo, ook maar weer eens een bericht van mij (Ruben). Ik schrijf dit op een hele vroege ochtend vanuit een klein Kingfisher-propeller-vliegtuigje naar Cyberabad in Hyderabad. Na bijna 2 maanden voelen we ons al best wel thuis hier. Ik denk dat het feit dat werkelijk "alles" hier mogelijk lijkt daarbij wel helpt. Ook al zou mijn sterkste advies aan de overheden hier zijn om nu vol in te zetten op betere infrastructuur ben ik al aardig "connected". Thuis inmiddels een stabiele ADSL verbinding, 3G op m'n iphone en over een paar nachtjes een eigen auto. Dat laatste gaat ons wel erg helpen om nog meer thuis te worden, we kijken er echt naar uit om op zondag lekker een uitstapje buiten de stad te kunnen maken en gewoon lekker te kunnen gaan en staan waar we zin in hebben.

Voor mij blijft het moeilijk te beseffen dat voor mensen hier alles zo normaal is. De vuilnis/koeien/plassende mannen/poepende kindjes op straat, tempels waar 's ochtends en 's avonds iedereen in de rij staat om weer even tegen een olifant van plastic of wellicht nepgoud te kunnen praten, altijd en overal geluiden, verpakte dingen/etenswaren wat lijkt zoals bij ons alleen je kunt het nooit zonder schaar of mes openmaken, de afwezigheid van onderhoud (ons appartementencomplex is prima, maar als je hoort dat het nog maar 6 jaar oud is dan snap je dat echt niet), de waarde van gekopieerde documenten en handtekeningen (werkelijk alles gaat via papier), en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat wel echt duidelijk is, is dat de ontwikkeling echt heel hard gaat. En misschien juist door al die vreemde dingen is dat voor mij misschien minder zichtbaar maar ik begin het gevoel te krijgen dat ze ons hier misschien al ver vooruit zijn.

Enfin, we zijn echt blij dat we hier wonen, het is een mooi avontuur waarin je dagelijks stilgezet wordt bij het feit dat onze mooie wereld nog lang geen hemel is, maar dat de kleine beetjes wel helpen!

Zaterdag 27 augustus

Vandaag onze eerste rit in onze nieuwe heilige koe gemaakt, heerlijk om weer het gevoel van vrijheid te hebben maar het was wel echt een stressvolle rit, wennen aan rechts in de auto zitten, wennen aan verkeer van eigenlijk alle kanten maar vaak de kant die je niet gewend bent, en ook meteen eerste confrontatie met de politie. Tja, dat stoplicht had ik gewoon echt niet gezien!!! Ik wist eigenlijk niet of het politie was want ze hadden gele regenjassen van een telefoonbedrijf aan... Nou goed, we hebben 10 minuten ons maar van de domme gehouden, geen rijbewijs en geld laten zien en uitgelegd dat we nieuw zijn hier. Toen ze door hadden dat we niks gingen betalen en ik ook echt niet van plan was uit te stappen werden we "vrijgelaten". Kreeg nog wel een tik met een stok in m'n nek en op de auto... Ga er vanuit dat ook autorijden over een paar dagen/weken een beetje alledaags is geworden :).

En, hoe gaat het in Holland?

Groeten, Ruben

Permalink | Leave a comment  »

een emmer als bad werkt prima; altijd pret

chillen in je luier

Zoals je ziet nog geen foto's gemaakt van buiten... dat komt nog

Permalink | Leave a comment  »

Het leven is hier heel leuk, interessant, nieuw, gek, triest, raar, warm, onbegrijpelijk, uitdagend en tof. Ik vind het heel leuk dat alles nieuw is, dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten. De mensen die we ontmoeten vind ik erg warm en vriendelijk. Soms echt hartverwarmend. Maar ook vaak begrijp ik mensen niet.

Mensen die in ons appartementblok wonen vragen me vaak om bij hen op bezoek te komen en sommigen blijven ook aandringen als ik ze later weer tegen kom. Ik had mijn overbuurvrouw uitgenodigd voor thee, maar het kwam steeds niet uit als ze aanbelde. Nu had ze mij uitgenodigd en afgelopen zondag zaten we bij hen aan de chai. Haar dochter en schoondochter waren er ook bij. Het zijn echt hele lieve mensen, ze willen overal bij helpen en zijn geinteresseerd. Er stonden koekjes en lekkere dingetjes voor ons klaar. Het is hier gangbaar dat de dochters als ze trouwen bij de schoonfamilie in gaat wonen. Hier dus ook. Zij kwam uit een ander gebied (5 uur met de trein) en je kon wel aan haar zien dat ze haar familie miste. Ze had in de afgelopen (2?) jaar nog weinig van Pune en omgeving gezien en ik had het idee dat ze ook weinig mensen hier kent. We gaan samen op zoek naar een sport/dans school, dus dat is wel gezellig.

In het weeshuis hoorde ik dat de vader van een van de meisjes in het weeshuis op sterven ligt, hij heeft aids. Hij woont bij zijn moeder, maar er is niemand die hem verzorgt (zelfs zijn eigen moeder niet). Als mensen hier aids hebben komen ze onderaan de samenleving te staan; niemand wil ze aanraken. Dat gaat dus zelfs zo ver dat hun eigen familie niet bij hen wilt zijn. Deze man lag in een kamertje, hij kreeg geen eten en drinken omdat hij dan ook zou moeten poepen en plassen en niemand wilde hem verschonen (hij was zo ziek dat hij ook niet kon lopen). Zijn dochter die in het weeshuis woont is hem komen opzoeken en heeft afscheid van hem genomen. Toen ik dit hoorde wilde ik zo graag iets doen! Na erover gepraat te hebben besloten we dat het het beste zou zijn als een verpleger van een ziekenhuis hem thuis zou komen verplegen. Na een paar dagen hadden ze iemand gevonden, maar toen was hij al overleden...

Voor deze mensen is er niets. Er is geen ziekenhuis dat stervende mensen met aids op wil nemen. Veel mensen worden gewoon op straat gedumpt om te sterveb als ze aids hebben. Dokters krijgen op hun opleiding wel te horen dat aids alleen via bloed en seksueel contact overdraagbaar is, maar ook zij willen vaak patienten met aids niet aanraken. (bijna) iedereen gelooft hier dat aids verspreid wordt door aanraken, delen van een kopje etc. Hierdoor leven zoveel mensen en kinderen geisoleerd. Kinderen die beide ouders verloren hebben aan aids worden soms door familie ' verzorgd': dat wil zeggen dat ze in een (soms donkere) kamer gezet worden er dat er af en toe een bordje eten naar binnen wordt geschoven. Vreselijk. Het is echt een probleem dat dit in alle lagen van de samenleving geloofd wordt. 

Een hoop ellende dus hier, door het kastensysteem wordt er zoveel compassie en liefde uitgesloten uit het denken van mensen. Aan de andere kant maakt het zien van House of Hope me zo blij. De kinderen zijn zo blij en tevreden, en zij hebben wel een toekomst! Zij worden wel aangeraakt en verzorgd en geliefd. Het maakt ook dat ik door al deze dingen zo graag dingen op wil zetten hier: een kinderdagverblijf voor de kids op school die als ze thuis komen alleen zijn in de (soms gevaarlijke) sloppenwijk. Een koffietentje waar vrouwen op de slums kunnen werken en waar de rijkere mensen betalen voor een heerlijk kopje koffie. En zodat hun geld bij de armen terecht komt. Of een plek waar zieke mensen met aids verzorgd worden. 

Naast al die erge dingen zijn wij ook onze weg hier wat meer aan het vinden. We weten steeds beter waar we dingen kunnen vinden dus ik heb al heerlijke lasagne, pizza, shakes, muffins, cakejes, tosti's, soep enz enz gemaakt. Je kan hier geen Knorrpakjes kopen dus alles wat we maken is hier puur natuur. Dat is wel weer leuk, dan wordt je vanzelf een betere kok. Er is ook een heel lekker koffietentje een stukje verderop, dus dat is ons uitje als we iets leuks willen doen. 

Ik heb ook een nieuwe vriendin gemaakt toen ik eens op weg naar school liep. Een grappig meisje, haar Engels is alleen niet zo heel goed. Maar ze wel gezellig en is nu 2x kort bij me thuis geweest. We zijn ook een keertje wezen eten ergens, maar toen begon Rose heel erg te huilen en moesten we heeel snel weer terug. Ik kwam er wel achter dat ze me niet echt begreep; er zijn geloof ik maar een paar onderwerpen waar ik met haar over kan praten (haar school, eten, Rose, familie) De rest gaat nogal langs haar heen of begrijpt ze echt niet. Maar toch grappig om zo een beetje contact te hebben.

We zijn ook wezen eten bij een gezin die Ruben via het werk kent; dat was erg leuk. De vrouw had zoveel verschillende soorten eten gemaakt, dat ik het idee had dat ze 2 dagen in de keuken had gestaan. Het was super lekker en erg gezellig. 

Er is nu ook een nieuwe stagiaire uit NL die ik ga begeleiden; een hele leuke meid dus dat is wel gezellig. 

Met Rose gaat het goed. Ze heeft nu diarree en een soort huidinfectie achter de rug maar is nu weer gezond. Ze is super vrolijk, rolt heen en weer, schatert nog steeds van het lachen. Een baby hebben is echt te gek. Wel een gehannes om haar van school-naar-weeshuis mee te nemen. Nog een beetje uitzoeken wat een goed ritme voor haar is. Maar ben nu wel vaker thuis om haar wat meer rust te geven (op school slaapt ze vaak weinig door de herrie). Dus een beetje thuis modderen is wel erg lekker, vooral als ik thuis ook wat voor de school kan doen. 

A.s. zaterdag hebben we een uistapje met de rijke-dames-club van Pune (een internationale club) waar we een soort feestceremonie gaan bijwonen (het is zaterdag een feestdag waarin broers en zussen hun liefde aan elkaar betonen).

Volgende keer meer. We genieten hier echt! Het is erg leuk hier, dus ik zou zeggen: kom lekker langs! Binnenkort hebben we een auto, dus dan kunnen we je alles makkelijk laten zien : ) Als je wil weten wat Ruben doet, moet je hem maar zeggen dat hij ook maar weer eens een stukje moet schrijven : )

Een dikke knuffel,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

• overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past
• je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.
• Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)
• zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.
• de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

• ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was
• een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar.
• Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)
• na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)
• na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.
• soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig.
• Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’  kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’  updates! Tot de volgende keer,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Normal 0 false false false NL JA X-NONE <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Courier New"; panose-1:2 7 3 9 2 2 5 2 4 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-536859905 -1073711037 9 0 511 0;} @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:"ＭＳ 明朝"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:"ＭＳ 明朝"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:Cambria; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-536870145 1073743103 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraph, li.MsoListParagraph, div.MsoListParagraph {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpFirst, li.MsoListParagraphCxSpFirst, div.MsoListParagraphCxSpFirst {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpMiddle, li.MsoListParagraphCxSpMiddle, div.MsoListParagraphCxSpMiddle {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} p.MsoListParagraphCxSpLast, li.MsoListParagraphCxSpLast, div.MsoListParagraphCxSpLast {mso-style-priority:34; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-type:export-only; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:0cm; margin-left:36.0pt; margin-bottom:.0001pt; mso-add-space:auto; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-family:Cambria; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:NL;} @page WordSection1 {size:595.0pt 842.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.WordSection1 {page:WordSection1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1375229657; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-827037140 293654398 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l0:level1 {mso-level-start-at:0; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Cambria; mso-fareast-font-family:"ＭＳ 明朝"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} @list l0:level2 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level3 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} @list l0:level4 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l0:level5 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level6 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} @list l0:level7 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l0:level8 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:o; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Courier New"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @list l0:level9 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} -->

Hoi!

Nu even een kort berichtje.

Zo, we zijn onze draai hier een beetje aan het vinden, spulletjes aan het kopen, ontdekken waar de bakker en de groenteboer zit. Het leven hier is soms ingewikkeld, maar sommige dingen zijn ook erg handig:

-       overal zitten kleine winkeltjes waar je echt heel veel kunt kopen, je zou nooit zeggen dat dat in een winkeltje past

-       je kan tot 22.00 lekker boodschappen doen. Pas na 18.00 uur gaan de meeste winkeltjes open, dus na werktijd kan je prima inkopen doen.

-       Er staan dan ook overal kleine karretjes met groente en fruit met niet-te-geloven lage prijzen (een zakje spinazie voor 8 eurocent)

-       Er is hier goede service. De watchman van onze galerij doet altijd de lift voor me open als ik Rose in m’ n armen hebt. Ook sjouwt hij zware koffers voor ons. Vandaag had ik bij een winkeltje niet genoeg geld bij me. De winkeleigenaar stuurde toen een mannetje met me mee die met me mee liep, m’n tas droeg en bij ons thuis het overige geld ophaalde en terugbracht naar de winkel.

- de mensen die ik ontmoet in winkeltjes, bij de lift e.d. zijn erg aardig. Veel nodigen me ook uit om eens bij hen thuis te komen! Of ze dit echt menen of dat dit een beleefdheidszin is moet ik nog even uitvissen.

Maar om iets te vinden wat je nodig hebt kan ook best moeilijk zijn:

-       ik heb een week gezocht naar meel, toen ik er pannenkoeken van bakte kwam ik erachter dat t iets heel anders was

-       een haarborstel is onvindbaar, ik loop nu dus met grote klitten die ik er met mn vingers niet uitkrijg en in ons huis ligt veel haar. Gelukkig komen er iedere zaterdag 2 dames schoonmaken (0,90 ct per uur is een goed loon, ik moet niet meer betalen volgens locals!)

-       na een week vond ik suiker, maar ik kwam er later pas achter dat daar allerlei beestjes in zaten (heb ze gelukkig niet opgegeten)

-       na 2 weken heb ik voorverpakte kip gevonden, dat is de enige kip die ik heb gevonden waar je de vliegen niet vanaf hoeft te slaan want deze liggen in de winkel in de vriezer.

- soms denk je een komkommer te kopen, maar dan is het een courgette (denken we). Zo zijn er allerlei soorten eten wat we nog niet precies kunnen definieren, maar dat is juist wel grappig. 

- Ruben moet naar de kapper... ze kunnen hier alleen typische Indiase mannenkapsels knippen wat ik nou niet echt aantrekkelijk vind... Nog maar even laten groeien? Mijn haar gaat morgen onder de schaar, ben erg benieuwd wat ze daar van brouwen!

Helaas is het kipverhaal niet zo leuk afgelopen. De dag na dat we het gegeten hadden (zaterdag) kreeg ik hoge koorts (meer dan 40 gr) en ben ik flink ziek geweest. Gelukkig ben ik nu weer beter!

Op de school en t weeshuis is t nog steeds erg tof! Moet nog wel een beetje m’ n draai vinden met Rose, er zijn toch wel veel muggen daar en moet veel heen-en-weren van de school naar t weeshuis en dat is wel een gesleep met Rose en voor haar ook wel wat onrustig. Nouja, we vinden wel een oplossing!

De eerste week werd ik midden in de nacht wakker van een hard getik dat heen en weer tussen de gebouwen in onze society ging. Op den duur werd er ook heel erg hard bij gefloten op een scheidsrechtersfluit. Het was een heel eng geluid, ik was er van overtuigd dat iemand een of ander vaag ritueel aan het uitvoeren was. Waarom de watchmannen niks deden was me wel een raadsel. We bedachten dat dat gefluit misschien van de watchmannen kwam als waarschuweing, maar t was wel raar dat dat gefluit dan zo lang doorging. Na wat ‘ onderzoek’  kwamen we erachter dat de watchmannen elke nacht 2 keer heen en weer gaan lopen en met een stok op de grond slaan en fluiten, om de mensen te laten horen dat ze hun werk doen en niet in slaap zijn gevallen! Nouja, zij zijn dan niet de enigen die dan niet in slaap vallen…

Hm.. volgens mij ben ik niet zo goed in ‘korte’  updates! Tot de volgende keer,

Paula

Permalink | Leave a comment  »

Lieve luitjes, We zijn al weer meer dan een week hier. Zoals je hebt kunnen lezen is de reis erg goed gegaan, Rose was ook heel relaxt onderweg. Toen we in ons appartement kwamen was het raar. Je zit ergens middenin India, alles is onbekend, en daar zit je dan een jaar. " Wat we gaan we hier nou doen?" vroeg ik me af. Een jaar lijkt dan wel lang.. We gingen gelijk even boodschappen doen om de eerste dagen door te komen. Zoals Ruben dat al schreef was dat wel een belevenis. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk handen, ogen en fotocamera's te weren, want na 20 mensen die naar je staren hebt je het wel gezien. Na een paar dagen ging ik voor het eerst mee naar de school en het weeshuisje. De eerste twee dagen moest ik mijn draai wel vinden, wist ook niet zo goed wat ik precies kon doen. Maar nu heb ik erg veel dingen die ik wil doen:
- Mee met de social worker mee de sloppenwijken in, op huisbezoek bij de ouders van de kids die op Bright Star (de school) zitten
- Zorgen dat de info hiervan gerapporteerd wordt en goed gecommuniceerd wordt naar de juffen
- A.s. Dinsdag geef ik een voorlichting aan de docenten over aids. EHBO handleiding voor het weeshuisje en school vernieuwen en leraressen hier korte training over geven
- Oudere meiden van het weeshuisje wat leren over hoe om te gaan met jongens, geld, e.d.
- Stagiaires uit NL begeleiden

Zo, dat was even wat over mijn werk in het weeshuisje en de school. Voor meer info: www.brightstareducation.org en www.indiahouseofhope.org
De social worker is een hele bijzonder vrouw. Ze werkt in het weeshuis en doet de huisbezoeken. Haar liefde voor de kinderen en mensen om haar heen straalt van haar af. Ze woont zelf in een sloppenwijk en kent het leven van de kinderen die op school zitten. Daardoor kan ze ouders heel goed begrijpen en moed geven. Ik ben nu een keer meegegaan op een huisbezoek. Het waren allemaal hele kleine huisjes van 8 m2 waar gezinnen van soms 12 mensen of meer (of minder) in wonen; opa en oma, kinderen en kinderen van kinderen. Ze hebben soms 1, 2 of 3 bedden. Ze slapen in of onder het bed. Soms loopt het huisje onder wegens de regen en zetten ze hun bed buiten (het bed heeft pootjes en daardoor liggen ze nog net niet onder water). Deze sloppenwijk was veilig, er woonden ' gezonde' gezinnen. Wat me opviel aan de bezoeken en ook de verhalen van de social worker was dat bijna alle mannen veel drinken. Alle gezinsleden werken heel hard om genoeg geld te hebben om rond te komen en vaak maakt de vader het geld dan op aan drank. Daar breekt mijn hart van als ik dat hoor. Het gebeurt hier vaak dat een man met een vrouw trouwt wegens de bruidsschat. Als ze dan niet genoeg goud of geld mee brengt, verbrand de man haar soms levend, om met een andere vrouw te kunnen trouwen en daar waar geld uit te halen. Er zijn veel dingen die hier zo oneerlijk zijn. Ik zie mensen die kei hard werken, vaak maken ze 10 of 12 uur op een dag en werken 6 dagen in de week. Als ze thuis komen moeten ze eten koken, schoonmaken, wassen (zonder wasmachine) en dan nog is het maar net – of net niet- genoeg. Vaak omdat de man het dan weer wegdrinkt. Ik ben aan het nadenken wat we hier aan kunnen doen. Het lijkt wel vechten tegen de bierkaai, maar ik weet dat er altijd meer mogelijk is dan je ooit zou kunnen bedenken. 

Gelukkig wordt ik heel blij van het weeshuis; de kinderen zijn zo ontzettend blij en dankbaar, dat straalt van hun gezichtjes af. En het feit dat ik iedere dag 126 kinderen zie die een goede opleiding (basisschool) krijgen waar ze Engels leren en nog veel meer waardoor ze hun eigen leven en dat van hun familie kunnen veranderen, dat maakt ze dan zo blij. Ik ben wordt er blij van dat ik iets kan doen wat echt belangrijk is. Ik hoop dat ik nog vaker mee kan gaan op de huisbezoeken. De keer dat ik mee ben geweest heeft Rose alleen maar gehuild, ze weigert de fles pertinent. Buiten dat is Rose is heel erg blij hier. Ze lacht nu nog veel meer dan thuis en ontdekt allerlei nieuwe geluidjes. Deze week heeft ze ook geleerd zich om te rollen en ze schaterde gisteren voor het eerst van het lachen. Een groot stuk van mijn tijd op het werk besteed ik aan voeden en verschonen e.d van Rose, en ik tap ook melk af voor een baby'tje in het weeshuis. Ik ben blij dat ik dat kan doen, voel me wel Paula de Koe. Rose ligt elke dag op een kleedje naast mijn bureau. Erg gezellig. In dat opzicht is India echt een babyland; je kan je baby overal mee naar toe nemen. Zelfs naar de bioscoop, dat is daar de gewoonste zaak van de wereld. Ook als je baby hard huilt in het openbaar stoort zich daar niemand aan, maar probeert iedereen je baby te troosten. Zo, ik zie op eens dat het een heel lang verhaal is geworden… veel te beleven hier. Het is hier in ieder geval erg leuk, ik geniet enorm van het werk en ook van dat alles hier anders gaat (dat is soms ook wel irritant, maar nu ben ik iig nog in de fase dat ik het allemaal wel amusant vind). Je hebt hier ook heel snel gesprekjes met mensen op straat, in de winkel, politiebureau e.d. Ik moet wel oppassen dat ik op straat geen mannen aankijk, want dan denken ze hier dat je met ze wilt vrijen. Tot de volgende keer!

Permalink | Leave a comment  »

Just another short update of what we've been experiencing in the last week

• Our broker is a funny woman who comes by every now and then
  People here are as curious to us as we're to them, or even more: she will literally inspect every room, including the fridge, asking questions about our life;
• Getting gas and a stove can be complicated
  Maybe that's because of the funny broker again, she would arrange the gas cylinder for us, but then it turned out that she'd gotten a "black" one, saying we couldn't have one from the government, now it turned out we paid too much and getting a government one wouldn't be a problem, still waiting for her to take it back...;
• Shopping... 
  Yesterday we went to BigBazaar which is quite a good and big grocery store, once you get over the point that everyone is looking at you, it's actually not bad. Until you get to the check-out: I'm the kind of person that's get cranky at Albert Heijn when there are more than 3 persons at each row. Yesterday I knew I had to change, getting through our row took about 45 minutes, while there were only 3 customers in front of us... They're just slow, not used to supermarkets, or credit cards yet. I guess (and hope) it will be much different in only a few years...
• Painting
  Before we came there had been some leaking in our appartment. They had already fixed it (leaving everything dirty), and would come back one time to do the painting. That 'one time' happens in the middle of a day, funny lady broker calls me up shouting at me that I've got to come home, which I couldn't immediately. Anyways, she'd found her way and when I arrived home the owner was sitting at our table looking at two funny guys doing painting. After a while also their bosses appear, so there's a team of 4 guys taking care of just a few square meters of painting, two working, two talking... Quite soon you understand why they need more than a billion people in this country.
• FRO
  If one would ever complain about Dutch bureaucracy I would take him here straight away. The most hated words here by foreigners is probably the FRO or Foreigners Registration Office. You need to have yourself registered there if you plan to stay more than 180 days. And you need to have that done within 15 days after arrival. And you need a document from the police which you have to get within 24 hours after arrival (which is impossible because for example your lease agreement and other documents are required, which you will never get within that time). Anyways, we're very lucky to have friends here who have gone through all kinds of time-consuming processes already. Tomorrow is the big day; according to the lists we have all our documents prepared and we're going there. Funny broker + old lady the house owner are coming too, which is required :).
• Police
  So, a little bit later than 24 hours, I made it to the police station today. Our friend Daniel had a name of a local angel, Mr. Aiwade. Most governmental things in India are (at least) in English. Except for the police station, where you can't even make up that you're at the police station because even the police logo doesn't contain any latin letters. Anyways, somehow I got to Mr. Angel within 2 minutes and within another 10 minutes I was on the back of his motorbike (without a helmet, oh well it's a cop guy). He spoke English, was quickly OK with the documents, asked me all kind of weird questions and then wanted to see my house. I was happy for it, saved me from getting a rickshaw home! And on the way back he even paid at the Xerox (where I had to make photo copies of our passports).
• Internet
  There is this guy in town who does "Internet". It's the Indian version of the Dutch person that drives a leased Seat Leon and installs networks at people's homes in the evenings for black money. The Indian version has fast hair, but still comes in on bare feet. And he always takes an extra guy to unwrap devices and tools. Few days ago he came, went to have a look at the balcony, then the roof of our building. 30 minutes later he comes back, there is a black network cable coming from the roof of the building through our bedroom window and somehow... there's Internet. Well, on a wire in the bedroom which would stop working every minute. (Tonight he came back and now it just works fine, wirelessly). Still a bit slow though, but well, it's coming from the roof...

Oh, we forgot the cable to download the pictures from the camera, we're working on it :)

(This all happening in our private life, working-life is going very well, I hired some good people who will start in a few weeks, and the office is running like it should. Paula is really enjoying her days in the school and at House of Hope, I'll make her write something this weekend!)

Permalink | Leave a comment  »

After a good flight on wednesday we arrived in dark and rainy Mumbai where we made a good hotel-pitstop. Yesterday we arrived "home" in our very nice appartment - except for some monsoon-leakage, which had already been fixed but still waits on repainting. We were both quite confused, coming home to what is not yet really your home. It was good to go out shopping for all the stuff you need in a house including a fridge, which was already delivered this afternoon ;).

We will be posting more once we have our Internet at home, and also upload some pictures. We're glad to see how Rose is doing so well, always smiling or "singing", even on the flight and she doesn't seem to care so much about the temperature. The weird thing was to feel like an attraction when taking her to the shopping mall, without overstating EVERYONE wanted to grab a sight of her, I guess we have to find a way to live with that...

I'm now in the office to prepare my first working day tomorrow - I'm getting my first employee candidates coming in for interviews!

Talk to you all soon!

Permalink | Leave a comment  »

Preparations

Hi! A little more than two weeks from now, we'll be off to India! We're almost ready, visa's have been issued, tickets booked, house subrented... Almost ready for packing our bags!

What will we be doing?

Paula is going to work for http://brightstareducation.org, a primary school that provides high-quality education to children living in slums, that normally wouldn't be able to get good education at all. Paula will be starting off new projects to connect the slum area's around the school, she'll be telling more about this soon!

And I will be starting a subsidiary for Changer (http://changer.nl). This will be an office specialized in the development of Risk Management software, see more on http://changer.in.

Busy times

It's a busy time for us and I guess it will be again once we arrive in Pune. Thus, don't expect too many updates here but we will try to keep you updated!

Permalink | Leave a comment  »