Lieve luitjes, We zijn al weer meer dan een week hier. Zoals je hebt kunnen lezen is de reis erg goed gegaan, Rose was ook heel relaxt onderweg. Toen we in ons appartement kwamen was het raar. Je zit ergens middenin India, alles is onbekend, en daar zit je dan een jaar. " Wat we gaan we hier nou doen?" vroeg ik me af. Een jaar lijkt dan wel lang.. We gingen gelijk even boodschappen doen om de eerste dagen door te komen. Zoals Ruben dat al schreef was dat wel een belevenis. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk handen, ogen en fotocamera's te weren, want na 20 mensen die naar je staren hebt je het wel gezien. Na een paar dagen ging ik voor het eerst mee naar de school en het weeshuisje. De eerste twee dagen moest ik mijn draai wel vinden, wist ook niet zo goed wat ik precies kon doen. Maar nu heb ik erg veel dingen die ik wil doen:
- Mee met de social worker mee de sloppenwijken in, op huisbezoek bij de ouders van de kids die op Bright Star (de school) zitten
- Zorgen dat de info hiervan gerapporteerd wordt en goed gecommuniceerd wordt naar de juffen
- A.s. Dinsdag geef ik een voorlichting aan de docenten over aids. EHBO handleiding voor het weeshuisje en school vernieuwen en leraressen hier korte training over geven
- Oudere meiden van het weeshuisje wat leren over hoe om te gaan met jongens, geld, e.d.
- Stagiaires uit NL begeleiden

Zo, dat was even wat over mijn werk in het weeshuisje en de school. Voor meer info: www.brightstareducation.org en www.indiahouseofhope.org
De social worker is een hele bijzonder vrouw. Ze werkt in het weeshuis en doet de huisbezoeken. Haar liefde voor de kinderen en mensen om haar heen straalt van haar af. Ze woont zelf in een sloppenwijk en kent het leven van de kinderen die op school zitten. Daardoor kan ze ouders heel goed begrijpen en moed geven. Ik ben nu een keer meegegaan op een huisbezoek. Het waren allemaal hele kleine huisjes van 8 m2 waar gezinnen van soms 12 mensen of meer (of minder) in wonen; opa en oma, kinderen en kinderen van kinderen. Ze hebben soms 1, 2 of 3 bedden. Ze slapen in of onder het bed. Soms loopt het huisje onder wegens de regen en zetten ze hun bed buiten (het bed heeft pootjes en daardoor liggen ze nog net niet onder water). Deze sloppenwijk was veilig, er woonden ' gezonde' gezinnen. Wat me opviel aan de bezoeken en ook de verhalen van de social worker was dat bijna alle mannen veel drinken. Alle gezinsleden werken heel hard om genoeg geld te hebben om rond te komen en vaak maakt de vader het geld dan op aan drank. Daar breekt mijn hart van als ik dat hoor. Het gebeurt hier vaak dat een man met een vrouw trouwt wegens de bruidsschat. Als ze dan niet genoeg goud of geld mee brengt, verbrand de man haar soms levend, om met een andere vrouw te kunnen trouwen en daar waar geld uit te halen. Er zijn veel dingen die hier zo oneerlijk zijn. Ik zie mensen die kei hard werken, vaak maken ze 10 of 12 uur op een dag en werken 6 dagen in de week. Als ze thuis komen moeten ze eten koken, schoonmaken, wassen (zonder wasmachine) en dan nog is het maar net – of net niet- genoeg. Vaak omdat de man het dan weer wegdrinkt. Ik ben aan het nadenken wat we hier aan kunnen doen. Het lijkt wel vechten tegen de bierkaai, maar ik weet dat er altijd meer mogelijk is dan je ooit zou kunnen bedenken. 

Gelukkig wordt ik heel blij van het weeshuis; de kinderen zijn zo ontzettend blij en dankbaar, dat straalt van hun gezichtjes af. En het feit dat ik iedere dag 126 kinderen zie die een goede opleiding (basisschool) krijgen waar ze Engels leren en nog veel meer waardoor ze hun eigen leven en dat van hun familie kunnen veranderen, dat maakt ze dan zo blij. Ik ben wordt er blij van dat ik iets kan doen wat echt belangrijk is. Ik hoop dat ik nog vaker mee kan gaan op de huisbezoeken. De keer dat ik mee ben geweest heeft Rose alleen maar gehuild, ze weigert de fles pertinent. Buiten dat is Rose is heel erg blij hier. Ze lacht nu nog veel meer dan thuis en ontdekt allerlei nieuwe geluidjes. Deze week heeft ze ook geleerd zich om te rollen en ze schaterde gisteren voor het eerst van het lachen. Een groot stuk van mijn tijd op het werk besteed ik aan voeden en verschonen e.d van Rose, en ik tap ook melk af voor een baby'tje in het weeshuis. Ik ben blij dat ik dat kan doen, voel me wel Paula de Koe. Rose ligt elke dag op een kleedje naast mijn bureau. Erg gezellig. In dat opzicht is India echt een babyland; je kan je baby overal mee naar toe nemen. Zelfs naar de bioscoop, dat is daar de gewoonste zaak van de wereld. Ook als je baby hard huilt in het openbaar stoort zich daar niemand aan, maar probeert iedereen je baby te troosten. Zo, ik zie op eens dat het een heel lang verhaal is geworden… veel te beleven hier. Het is hier in ieder geval erg leuk, ik geniet enorm van het werk en ook van dat alles hier anders gaat (dat is soms ook wel irritant, maar nu ben ik iig nog in de fase dat ik het allemaal wel amusant vind). Je hebt hier ook heel snel gesprekjes met mensen op straat, in de winkel, politiebureau e.d. Ik moet wel oppassen dat ik op straat geen mannen aankijk, want dan denken ze hier dat je met ze wilt vrijen. Tot de volgende keer!