Het leven is hier heel leuk, interessant, nieuw, gek, triest, raar, warm, onbegrijpelijk, uitdagend en tof. Ik vind het heel leuk dat alles nieuw is, dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten. De mensen die we ontmoeten vind ik erg warm en vriendelijk. Soms echt hartverwarmend. Maar ook vaak begrijp ik mensen niet.

Mensen die in ons appartementblok wonen vragen me vaak om bij hen op bezoek te komen en sommigen blijven ook aandringen als ik ze later weer tegen kom. Ik had mijn overbuurvrouw uitgenodigd voor thee, maar het kwam steeds niet uit als ze aanbelde. Nu had ze mij uitgenodigd en afgelopen zondag zaten we bij hen aan de chai. Haar dochter en schoondochter waren er ook bij. Het zijn echt hele lieve mensen, ze willen overal bij helpen en zijn geinteresseerd. Er stonden koekjes en lekkere dingetjes voor ons klaar. Het is hier gangbaar dat de dochters als ze trouwen bij de schoonfamilie in gaat wonen. Hier dus ook. Zij kwam uit een ander gebied (5 uur met de trein) en je kon wel aan haar zien dat ze haar familie miste. Ze had in de afgelopen (2?) jaar nog weinig van Pune en omgeving gezien en ik had het idee dat ze ook weinig mensen hier kent. We gaan samen op zoek naar een sport/dans school, dus dat is wel gezellig.

In het weeshuis hoorde ik dat de vader van een van de meisjes in het weeshuis op sterven ligt, hij heeft aids. Hij woont bij zijn moeder, maar er is niemand die hem verzorgt (zelfs zijn eigen moeder niet). Als mensen hier aids hebben komen ze onderaan de samenleving te staan; niemand wil ze aanraken. Dat gaat dus zelfs zo ver dat hun eigen familie niet bij hen wilt zijn. Deze man lag in een kamertje, hij kreeg geen eten en drinken omdat hij dan ook zou moeten poepen en plassen en niemand wilde hem verschonen (hij was zo ziek dat hij ook niet kon lopen). Zijn dochter die in het weeshuis woont is hem komen opzoeken en heeft afscheid van hem genomen. Toen ik dit hoorde wilde ik zo graag iets doen! Na erover gepraat te hebben besloten we dat het het beste zou zijn als een verpleger van een ziekenhuis hem thuis zou komen verplegen. Na een paar dagen hadden ze iemand gevonden, maar toen was hij al overleden...

Voor deze mensen is er niets. Er is geen ziekenhuis dat stervende mensen met aids op wil nemen. Veel mensen worden gewoon op straat gedumpt om te sterveb als ze aids hebben. Dokters krijgen op hun opleiding wel te horen dat aids alleen via bloed en seksueel contact overdraagbaar is, maar ook zij willen vaak patienten met aids niet aanraken. (bijna) iedereen gelooft hier dat aids verspreid wordt door aanraken, delen van een kopje etc. Hierdoor leven zoveel mensen en kinderen geisoleerd. Kinderen die beide ouders verloren hebben aan aids worden soms door familie ' verzorgd': dat wil zeggen dat ze in een (soms donkere) kamer gezet worden er dat er af en toe een bordje eten naar binnen wordt geschoven. Vreselijk. Het is echt een probleem dat dit in alle lagen van de samenleving geloofd wordt. 

Een hoop ellende dus hier, door het kastensysteem wordt er zoveel compassie en liefde uitgesloten uit het denken van mensen. Aan de andere kant maakt het zien van House of Hope me zo blij. De kinderen zijn zo blij en tevreden, en zij hebben wel een toekomst! Zij worden wel aangeraakt en verzorgd en geliefd. Het maakt ook dat ik door al deze dingen zo graag dingen op wil zetten hier: een kinderdagverblijf voor de kids op school die als ze thuis komen alleen zijn in de (soms gevaarlijke) sloppenwijk. Een koffietentje waar vrouwen op de slums kunnen werken en waar de rijkere mensen betalen voor een heerlijk kopje koffie. En zodat hun geld bij de armen terecht komt. Of een plek waar zieke mensen met aids verzorgd worden. 

Naast al die erge dingen zijn wij ook onze weg hier wat meer aan het vinden. We weten steeds beter waar we dingen kunnen vinden dus ik heb al heerlijke lasagne, pizza, shakes, muffins, cakejes, tosti's, soep enz enz gemaakt. Je kan hier geen Knorrpakjes kopen dus alles wat we maken is hier puur natuur. Dat is wel weer leuk, dan wordt je vanzelf een betere kok. Er is ook een heel lekker koffietentje een stukje verderop, dus dat is ons uitje als we iets leuks willen doen. 

Ik heb ook een nieuwe vriendin gemaakt toen ik eens op weg naar school liep. Een grappig meisje, haar Engels is alleen niet zo heel goed. Maar ze wel gezellig en is nu 2x kort bij me thuis geweest. We zijn ook een keertje wezen eten ergens, maar toen begon Rose heel erg te huilen en moesten we heeel snel weer terug. Ik kwam er wel achter dat ze me niet echt begreep; er zijn geloof ik maar een paar onderwerpen waar ik met haar over kan praten (haar school, eten, Rose, familie) De rest gaat nogal langs haar heen of begrijpt ze echt niet. Maar toch grappig om zo een beetje contact te hebben.

We zijn ook wezen eten bij een gezin die Ruben via het werk kent; dat was erg leuk. De vrouw had zoveel verschillende soorten eten gemaakt, dat ik het idee had dat ze 2 dagen in de keuken had gestaan. Het was super lekker en erg gezellig. 

Er is nu ook een nieuwe stagiaire uit NL die ik ga begeleiden; een hele leuke meid dus dat is wel gezellig. 

Met Rose gaat het goed. Ze heeft nu diarree en een soort huidinfectie achter de rug maar is nu weer gezond. Ze is super vrolijk, rolt heen en weer, schatert nog steeds van het lachen. Een baby hebben is echt te gek. Wel een gehannes om haar van school-naar-weeshuis mee te nemen. Nog een beetje uitzoeken wat een goed ritme voor haar is. Maar ben nu wel vaker thuis om haar wat meer rust te geven (op school slaapt ze vaak weinig door de herrie). Dus een beetje thuis modderen is wel erg lekker, vooral als ik thuis ook wat voor de school kan doen. 

A.s. zaterdag hebben we een uistapje met de rijke-dames-club van Pune (een internationale club) waar we een soort feestceremonie gaan bijwonen (het is zaterdag een feestdag waarin broers en zussen hun liefde aan elkaar betonen).

Volgende keer meer. We genieten hier echt! Het is erg leuk hier, dus ik zou zeggen: kom lekker langs! Binnenkort hebben we een auto, dus dan kunnen we je alles makkelijk laten zien : ) Als je wil weten wat Ruben doet, moet je hem maar zeggen dat hij ook maar weer eens een stukje moet schrijven : )

Een dikke knuffel,

Paula